20 febrúar 2019

Mikilvægt er að lesa sjálfur Biblíuna.  Lesturinn flytur grúa Orða í hjarta manneskju sem á til trú.  Engin hefur þó lestur ritningarinnar fyrr heldur en hann fær til þess leyfi frá hæðum.  Einkennilega orðað en það sem er.  Áhugi fólks kviknar ekki fyrr heldur en það áttar sig sjálft á að til sé Guð og Guð sem gerði allt sem hér sé.  Sem sagt!  Trúin og áhugi fólks á því sem er, er Guðs er gjöf og frá honum sjálfum.  Merkilegt.

„Opinberunarbókin. 1. 1-3.  Opinberun Jesú Krists sem Guð gaf honum til að sýna þjónum sínum það sem verða á innan skamms. Jesús Kristur sendi engil sinn og lét hann kynna það Jóhannesi, þjóni sínum, sem bar vitni um orð Guðs og vitnisburð Jesú Krists um allt það er hann sá.  Sæll er sá er les þessi spádómsorð og sælir eru þeir sem heyra þau og varðveita það sem í þeim er ritað því að tíminn er í nánd.“-

Í einum af upphafsorðum Opinberunarbókarinnar segir að við séum sæl af því að hafa sjálf lesið Orðið í bókinni.  Sem merkir að öll Orð Biblíunnar eru jafngild og nokkuð sem trúin fljótlega sannfærir mig um að sé það sem ég þurfi að hafa í huga.  Og líka þess vegna byrja ég flesta morgna á að taka bókina fram og lesa lítilræði.  Og svona hefur þetta gengið nánast á hverjum degi í þessi bráðum þrjátíu ár sem ég hef verið við þetta.  Engin skilda, ekkert til að grobba sig af heldur gert af þörf vitandi um eigin veikleika og hitt hversu furðu fljótt óvaninn kemst upp í vana og maður hætti þessu.  Já, furðu fljótt.  Og líka þess vegna standa Orðin í bókinni þar sem þau standa.  Það er vegna „Furðu fljótt“ sem þau eru þarna.  Furðu fljótt.  Mundu það.  Óvani hverskyns hefst oft vegna smávegis tilslökunar á góðum gildum sem þú eitt sinn varst upptekin af en slepptir og tókst upp annan sið.  Furðu fljótt breyttist allt.  Við deilum ekki um málið.

Drottin segir að allir séu sælir sem lesi Orðin.  Og hann bætir við:  „Og varðveita þau og varðveita það sem í þeim er ritað...“ -

Hví tekur hann svo til orða?  Hugurinn sveiflast fljótt til og breytir afstöðu fólks eins og vindurinn sem sveiflast fyrir húshorn.  Og við vitum að slíkt skeður, ef það gerist, á örskotsstund.  Ekki ætlunin.  Ekki meiningin en það sem við fengum upp í hendurnar og við áttuðum okkur máski ekki á fyrr en síðar að hafði dregið okkur burt frá borði Drottins.  Hér sjáum við betur og skiljum hví Drottinn hvetur okkur ítrekað til að „Vaka“ en vera ekki sofandi fólk.  Á auðvitað ekki við svefn næturinnar og hvíldina sem hann veitir heldur Andann sem hann setti í brjóst okkar og allt mitt trúarlíf snýst um að haldist virkur í mér.  Mundu það!  Í mér:

„Opinberunarbókin. 1. 7-8.  Sjá, hann kemur í skýjunum og hvert auga mun sjá hann, jafnvel þeirra sem stungu hann, og allar kynkvíslir jarðarinnar munu kveina yfir honum. Vissulega, amen.  „Ég er Alfa og Ómega, hann sem er og var og kemur, hinn alvaldi,“ segir Drottinn Guð.“-

Að þessari stund kemur að öll munum við sjá hann.  Atburðurinn mun ekki fara framhjá neinni manneskju.  Fólk sem á þessum tíma þekkir hvað sé í gangi mun líklega fagna endurkomu hans en hinir ef til vill skelfast.  Og Satan gera í brækurnar.  Biblían segir að Jesús sé upphafið og endirinn.  Jesús hóf þetta allt og mun á settum tíma líka ljúka því og reisa hér ríkið sem er öðruvísi ríki en það sem við þekkjum.  Biblían kallar það „Friðarríki.“- Og slíkt tal heldur voninni vakandi og trúin vill að viðhaldist í mér en veiklist ekki.  Allt fyrir mátt trúar sem markmiðið er að vaxi daglega.  Við erum því manneskjur án neinnar afsökunar fari trúin ekki stígandi.  „Allt er til staðar .  Komið.  Veisluborðið er tilbúið.“- Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

17 febrúar 2019

Orð eins og kærleikur og að elska náungan heyrast í kirkjunni.  Þau eiga auðvitað heima þar og eru þaðan uppruninn.  Kristur talaði þau.  En er kærleikur í kirkjunni?  Réttara væri að spyrja:  Er kærleikur í þér?“  Vissulega er kærleikur í kirkjunni.  Sem sagt!  Ég og þú ættum að temjast við og venja okkur á að nota kærleikann á fyrst okkur sjálf, og á eftir hvort annað. 

Auðvelda leiðin í þessu er að benda á hina og segja um að eigi nú ekki mikið til af kærleika.  Hver skildi vera mín eigin staða?  „Fullkominn kærleikur býr í mér,“- segi ég?  Eða hvað?  Hver sem mig þekkir tæki undir fullyrðinguna.  Varla ein manneskja en gæti vel viðurkennt að stundum beiti ég honum, rétt eins og aðrir trúaðir menn geri.  Fullkominn kærleikur er til en verður aldrei sýnilegur í verki nema gegnum eitt hundrað prósent trú.  Og hver nær henni lengur en í tíu mínútur? - Einu sinni í mánuði?  Trúin er barátta.  Líka þess vegna dó Kristur.

Munum samt að flest okkar erum í lagi af því einu að eiga til í hjarta voru sístarfandi trú sem endalaust minnir okkur á þessa þætti sem við fúslega tökum undir og viljum vera í en dagurinn, amstur og áhyggjur hans, og máski mistök, misjafnt er þó hvernig menn afgreiði þau frá sér, gera ekkert nema bæta gráu ofan á svart hjá okkur.  Kristur, ekki í eitt skipti, bað okkur um að bera þær heldur gefa sér og eru Orð sem fylgt hafa kirkjunnar fólki allar götur síðan hann steig upp til himins og gaf niður Heilagann Anda og boðunin hófst. 

Misskilningur er hjá fólki sem telur kirkjuna vera stofnaða utan um fullkomið fólk og að trúin eins og sér komi því til vegar að fólk sjálfkrafa verði óaðfinnanlegt fólk og að allt svoleiðis gerist bara á einni nóttu.  Flestum endist ekki ævin til verksins þó talsverðar umbætur verði hjá sumum sem alla tíð tóku trúna alvarlega.  Já!  Uns að síðasta andardrætti kom. 

Við getum, ef við viljum, gert kröfur hvort til annars um þessi atriði.  En hver gefur fólki, mér, heimild?  Allavega ekki Kristur sem viðurkennir veikleika vorn og dó vegna vors veikleika.  Hver þá?  Ætli ekki mitt eigið hold, hugsanir mínar, skoðanir mínar, vonbrigði mín og eigin hugmyndir um hvernig kirkjunnar fólk skuli haga sér.  Reyndar hef ég sjálfur frekar litlar skoðanir á hegðun annarra manna og kvenna sem kirkjunni tilheyra, en tek svona til orða.  Við höfum Biblíuna og er á okkar valdi hvort við nýtum bókina og lærum af henni.

Eina sem ég get gert í málinu er að vera bara sjálf þessi manneskja því þá væri aldrei að vita nema einn og í besta falli tveir, ekki fleiri, vildu apa upp mína hegðun eftir mér fyrir sig.  Ótrúlegt samt en til í dæminu.  Samt snýst málið ekki um þetta atriði heldur vora eigin trú.  Ekki er það mitt mál hvernig aðrir geri sína trú heldur þeirra mál.  Öll erum við læs, öll skrifandi, vinnandi með höndum okkar, og sumt gott, erum vel gefið fólki og getum eins og aðrir metið með hjálp trúarinnar hvað sé rétt og hvað rangt.  Og líka viljum og stundum líka gerum.  Það sem meira er!  Öll munum við koma fram fyrir Meistarann okkar og svara honum og gera ein og óstudd.  Trúin mun gefa okkur heimild til að fara framhjá honum og yfir til hinna sem eru hólpin er allt verður gert nýtt og hið gamla gert að engu.  Ég er náðaður.  Náðin veitir mér og þér þessa heimild.  Hún sér trúna bærast um í brjóstinu:  „Náð mín nægir þér“- segir Drottinn.  Hvort ég og þú vorum þennan og hinn daginn í vondu skapi og fram úr hófi fýld er fyrir náðinni léttvægt og hægt að breyta.  Kristur lifir í deginum og er hér og nú.  Hvar er þá Akkilesarhællinn?  Ætli ekki mín eigin afstaða.  Hugsa það.

Aldrei var kirkjan stofnuð handa fullkomnu fólki heldur fólki sem á til trú sem leitast við að rækta sína trú og fullkomna sína trú og sem vill líkja eftir fullkomleika Drottins.  Trúin er svona og því sístarfandi í voru hjarta.  Við sjáum að enn er nokkuð í land hvað hana varðar og við, flest hver, en í mesta basli með þessa þætti.  Samt höfum við ekki misst vonina og höfum því ekki áhyggjur.  Kristur lifir!  Hann lifir!  Já núna!  Amen. 

 

 

 

 

15 febrúar 2019 (b)

Átti og annaðist sem drengur, og ungur maður, um hesta sem maður auðvitað annað veifið skrapp á baka á og geystist á eftir vegum og grundum.  Þá var maður grennri en er í dag en fer að breytast um 25 ár að aldurinn, og hrossin horfinn til nýrra eigenda.

Mann, líklega árið 1989, að ég fór í réttir og var boðið að reka með fólkinu féð heim á bæ, og bent á hross sem ég gæti brúkað.  Mann einnig að manni stóð ekki alveg á sama og sárvorkenndi skepnunni að þurfa að bera öll mín kíló á baki sér alla þessa leið og nefndi við manninn sem bauð.  Eina sem hann sagði var:  „Iss.  Hafðu engar áhyggjur af klárnum.“ 

„Ókei“- sagði ég og steig á bak.  Og hrossið vissi varla að ég væri þar sem ég var og blés heldur ekki úr nös á leiðarenda.  Sem þó var um þriggja klukkutíma reið.

Mann að þetta rifjaðist upp fyrir mér á leiðinni, og reyndar undireins og hafði slegið í klárinn og hann brokkaði sína leið með mig.  Grjóthastur, mann ég, en svo leikandi létt.  Íslenska hrossið er ótrúlega öflug skepna að ákveðin virðing kom upp í hugann þarna í haustsvalanum. 

Síðan þá hef ég ekki stigið á bak og hafði reyndar ekki gert fyrir þennan tíma frá því að minn síðasti hestur var seldur kringum 1973.  Sumt sem var og var manns ær og kýr þá er farið og ýmislegt annað sem tók við.  Merkilegt þetta líf og sum atvik, ekkert stórfengleg, sem bara fylgja manni.

 

 

 

 

 

15 febrúar 2019

Engin spurning er um að sé neitt annað en vilji Guðs að við gætum hvors annars.  Samt er mikilvægt að skilja rétt hvað það sé, að gæta.  Eitt er að skipta sér af fólki og annað að gæta fólks.  Að skipta sér af er sprottið af frekju, öndvert við orðin, að gæta, sem teygja anga sína til kærleika sem vill fólki vel og er kominn frá Kristi.  Allt samt vandmeðfarið og auðvelt að stíga yfir strik.  Skynsemin segir að hver manneskja sé fædd til frelsis og til að taka eigin ákvarðanir.  Og til að skynsemin ráði oftar för fengum við trú.  Trúin kemur því til vegar að umhyggjan situr í efri lögum í þessu máli sem öðrum.  Trúin er ekki eigingjörn né stígur fram í frekju og stjórnsemi.  Svo margt kæru vinir sem þarf að varast og umfram allt að vita um.  Fyrsta skrefið til að varast eitt og annað er að sjá.

Í fyrra Jóhannesarbréfi fimmta kafla og versum eitt til fjögur segir:

Hver sem trúir að Jesús sé Kristur er barn Guðs og hver sem elskar föðurinn elskar einnig barn hans.  Við vitum að við elskum börn Guðs af því að við elskum Guð og breytum eftir boðorðum hans.  Því að elskan til Guðs birtist í að við höldum boðorð hans. Og boðorð hans eru ekki þung því að sérhvert barn Guðs sigrar heiminn og trú okkar er sigurinn, hún hefur sigrað heiminn.“ –

Sem sagt.  Orðið krefur okkur um þessa gæslu á hvoru öðru.  Með þá trúna að vopni.  Aftur komum við að þeim sannleika að trúin sé mikilvæg til að við gerum vilja Guðs og gerum hann rétt.  Auðvelt er að fara með sig sjálfan út í tóma þvælu þegar að þessum hlutum kemur.  Allt svo sem vel meint en árangur ekki sem skildi vegna þess að það sem við sögðum vakti önnur viðbrögð en til var ætlast vegna þess að orðin voru ekki töluð út í trú heldur öðrum hvötum og kannski eigingirni.  Sem alltaf orkar tvímælis og setur á fleiri fjötra en fólki grunar.  Orðin frekja og stjórnsemi eru orð af sama stofni sem, eins og við vitum, eru af neikvæðum stofni. 

Ekki er samt svo að skilja að trygging sé fyrir því að orð sem töluð eru út í trú að þeim sé vel tekið af fólki sem orðunum var beint til.  Fer eftir ástandi einstaklingsins sjálfs sem í hlut á.  Samt er betra okkar sjálfra vegna að hafa breytt með þeim hætti heldur en hinum vegna þess að við megum trúa því að það sem trúin talaði standi Guð sjálfur á bak við og að Orðin með tímanum vinni verkið sem af stað var farið með og það klárað.  Við gerðum bara okkar og sjáum að sú leið var Guðs leið og hinni betri. 

Aftur getum við dregið hring utan um mikilvægi kærleikans sem starfar í trú á Drottinn.  Þetta saman gefur okkur aukin skilning á hví við erum í samfélaginu við Kristi og hví svo gott sé að vera undir hans verndarvæng og eiga trúsystkini sem sjá það sem við máski sáum ekki komu inn með leiðréttingu þar sem eitthvað var við að ganga úr skaftinu.  Þroski er að taka slíkri leiðréttingu vel og viðurkenna og að hafa verið byrjaður að slaka smá á árvekninni sem aldrei getur verið gott fyrir nokkra trúaða manneskju að gera.  Þetta er það að gæta bróðir síns og er ekki hið sama og að vilja hlutast neitt til um eitt né neitt sem honum viðkemur.  Viðurkennir trúin enda fyrst allra frelsi manna og kvenna til sjálfstæðrar ákvörðunartöku og veit að gildir um allt sem er mannsins.  Og hvernig gæti hún hugsað með einherjum öðrum hætti verandi sjálf trúin sem við viðurkennum að sé beintengd sjálfum himninum?  Skoðum aftur vers í 1 Jóhannesarbréfi og fimmta kafla:

„20 Við vitum að sonur Guðs er kominn og hefur gefið okkur skilning til þess að við þekkjum sannan Guð. Við lifum í hinum sanna Guði, í syni hans Jesú Kristi. Hann er hinn sanni Guð og eilífa lífið.  Börnin mín, gætið ykkar á falsguðunum.“ -

Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

14 febrúar 2019

Þegar Churchill var forsætætisráðherra Bretlands og seinna stríðið skollið á skiptust Breskir þingmenn í tvær fylkingar.  Þekkt er þegar Champerline, sem þá gegndi stöðunni, fór fyrir hönd ríkisstjórnar sinnar til fundar við Hitler og kom heim með „friðarsamkomulag“ við einræðisseginn.  Sumt fólk hoppaði hæð sína af gleði á meðan aðrir voru efins. 

Þetta varð til þess að forsætisráðherraskipti urðu í Bretlandi og inn stigur Churchill en Champerline víkur sæti en gegnir áfram starfi þingmanns.  Nú sem stjórnarandstöðu þingmaður.  Sumpart má segja að Breska þingið hafi verið klofið í afstöðu sinni til stríðsins og menn verið ýmist á bandi fráfarandi forsætisráðherra eða Churchills.  Champerline- armurinn vildi senda sendiboða til Þýskalands og freista þess að semja við nasistann sem Churchill að endingu féllst á.  Með miklum semingi þó.  Það var svona kominn uppgjöf í megnið af þingmannaliðinu og baráttuhugurinn horfinn.  Sem svo sem er skiljanlegt horfandi á heri Hitlers taka hvert landið á fætur öðru á fyrsta ári stríðsins og öll Evrópa kominn í kallfæri.  Svona var staðan.

Dag einn stígur Churchill upp í strætisvagn fullum af fólki og hefur tal við farþega vagnsins og spyr fólkið í honum hvað hann eigi að gera, semja við Hitler, eða hvað?  Fólkið þvertók fyrir að slíkt væri gert og sagðist tilbúið að verja sína fósturjörð hvað sem það kostaði.  Enga uppgjöf var að finna í röðun borgara þó þingið á þessum tíma væri æ meira að merkjast því.  Þessi fundur gerbreytti að sjá afstöðu ráðherrans.  Og fer hann með þetta inn í þingið og vinnur gersamlega á sitt band.  Aldrei varð neitt meira úr neinum friðarviðræðum við þáverandi stjórn Þýskalands.  Og vitum við í dag hversu óæskilegt slíkt hefði verið.  Churchill sem sagt heyrði rödd almennings og sumpart önnur viðhorf en í sjálfu þinginu.  Mikilvægt er fyrir stjórnmálamenn að heyra rödd samfélagsins og gera augliti til auglitis.

Þingmenn og ráðherrar Sjálfstæðisflokksins hafa nú í nokkra daga ferðast um landið og haldið fjölda funda með fólkinu á stöðunum.  Að sjá af myndum og myndböndum frá þessari fundarferð sér maður ekki annað en að mæting sé nokkuð góð.  Örugglega er áhugavert og fróðlegt ferðalöngum að heyra rödd fólksins sjálfs.  Allt afskaplega mikilvægt til að brúa gjá milli þjóðar og þings. 

Þingheimur er mikilvægur.  En hann vinnur fyrir þjóðina og þarf því að vita hvað þjóðin sé að hugsa frá einum tíma til annars og vinna með þær niðurstöður sem svona vinna skilur eftir og gera til þess einfaldlega fá gert betri plön en ella væri vinnandi vegur.  Auðvelt er að lokast af í sínu eigin félagarými og ræða málin einvörðungu út frá því sem hann segir og telur.  Og svo hitt, einnig mikilvægt, og til að menn fái aðra rödd til sín en bara hana sem er svo hávaðasöm og fyrirferðarmikil á samfélagsmiðlum og dælir þar út áróðri án þess fyrirfram að endurspegla neitt vilja fjöldans.  Það aftur á móti gera svona fundarherferðir stjórnmalaálflokks.  Þessi hávaðasami er ekki fyrirfram gefin rödd heildarinnar.  Hann heldur það bara sjálfur.  Þetta er áhugaverði partur ferðallags þingmannaliðs Sjálfstæðisflokksins sem nú er í gangi og farið að glytta í endann á.  Miðað við mætinguna sem myndirnar frá ferðalaginu birta er engar vísbendingar um að Sjálfstæðisflokkurinn sé á neinni útleið.  Í raun kom höfundi hún á óvart og undirstrikar að engin herferð sé í landinu gegn þessum ágæta flokki þó röddin háværa reyni að halda slíku fram og fari mikinn.

Engin spurning er um að svona ferðir séu stjórnmálaflokkum neitt nema gagnlegar og að þeir komi heim margs fróðari.  Beint spjall við fólk sýnir vilja þess og hvað það sé að hugleiða og er besta leiðin til að sannreyna á eigin skinni og skilja hvað þjóð hugsi.  Þjóð samanstendur af mörgum einstaklingum en ekki bara hávaðasamri rödd á samfélagsmiðli.  Sem er tvennt ólíkt.

 

 

 

 

13 febrúar 2019

Ýmsar breyting virðast vera í fiskistofnum sem veiðast við þetta land.  Sumir stofnar virðast hafa hopað af sjávarvellinum en öðrum vaxið fiskur um hrygg.  Samanber þorskstofninn sem hefur stækkað, samkvæmt upplýsingum frá Hafrannsóknarstofnun, og er auðvitað ánægjulegt að heyra.  Ýsan hins vegar er að sjá fiskur sem virðist eitthvað hafa fært sig til.  Hvert, kemur ekki fram.  Loðnan hefir alla tíð verið erfið viðureignar og mönnum gengið erfiðlega að finna hana.  Hvort hún um þessar mundir sé ófinnanleg eða hafist við á öðrum stöðum en hefðbundnum er ekki gott að segja.  Ólíkleg niðurstaða er að loðnan sé bara farin án þess fyrst að kveðja.  En eins og fyrr segir hefur loðnustofninn alltaf verið mönnum svolítil ráðagáta.  Menn settu kíkinn fyrir augu sín og horfðu til austurs í von um að sjá hana bregða fyrir og biðu lengi og eða stutt.  Svo birtist hún úr vestri og synti framhjá liðinu með kíkjanna.  Eina sem menn þá gátu sagt var:  „Já!  Góðan daginn!  Er ekki allt í lagi heima hjá þér?“- Án þess að stökkva bros á vör.

Makríllinn virðist koma hér við árlega en lét lengi vel ekki sjá sig við landið en veiddist víða annarstaðar í heiminum.  Til að mynda hrossamakríll við norðvesturstrendur suður Afríku.  1975 stundaði Börkur frá Neskaupstað veiðar þar á hrossamakríl.  Talað er um makríl og hrossamakríl.  Líklegt er að fyrstu orðin sem upp komi hjá fólki sem les fréttir af breytingum í hafinu séu: „Hlýnun jarðar.“  Samt verður að segjast eins og er að þarna eru ennþá nokkrir endar lausir til að menn geti staðhæft að svona sé þetta með punkti á eftir. 

Skötuselsstofninn hefur vaxið, sem er gott, en sandsílið svo gott sem horfið úr fiskaflórunni í hafinu kringum Ísland.  Hvaða tilgangi sandsílið þjóni í fæðukeðju hafsins þekkir höfundur ekki vel en viðurkennir að geti ekki verið neitt annað en slæmt ef endanleg niðurstaðan er hrun sandsílisstofnsins.  Veit þó að lundastofninn sem hefst við í klettum Vestmannaeyja sæki talsvert ætið sitt í þetta síli.  Sé það horfið er lundastofnum sennilega hætta búinn.  Hafrannsóknarstofnun hefur og gefið út að um 30 nýjar fiskitegundir hafi veiðst hér við land undafarinn ár sem áður voru óþekktar.  Tegundirnar höfðu áður veiðst á öðrum svæðum heimsins en ekki hér við land.

Spurningin sem eftir stendur er hvernig útlitið sé í fiskveiðimálum þjóðarinnar og hvort þessar 30 nýju fiskitegundir megi nýta til vinnslu og sölu og manneldis og hverjar þessar 30 nýju fisktegundir séu.  Eru nýju stofnarnir nógu stórir til að þoli veiði?  Sé svo þarf þá að gera breytingar á kerfum vinnslunnar til að þær geti mætt þessari nýjung hjá sér?  Eru þær veiddar með hefðbundnum veiðarfærum eða erum við að tala um önnur verkfæri til veiðanna en nú eru hvað algengust?  Hví ekki að spyrja sig slíkra spurninga og athuga hvað megi nota og nýta úr því að ljóst er og menn sammála um að breytingar séu að verða í hafinu kringum þetta land og sumir hefðbundnir fiskistofnar á útleið.  Já, jafnvel það.

Ágætt regla er að venja sig á að falla ekki ofan í dýpsta myrkur við váleg tíðindi, eins og segja má að upplýsingar Hafró sumpart séu, heldur eygja von sem þarna er líka og sjá og athuga möguleikanna á hvort þessir nýju stofnar séu að einhverju leiti nýtanlegir þó vinnsla á þeim máski kosti nýja markaði og sumpart nýja hugsun og önnur sölusvæði en þessar hefðbundnu sem við áratugum saman höfum notast við.  Breyttar aðstæður setja ekki samasemmerki milli hruns og volæðis heldur eru þær hvatning um að horfa frekar í aðrar áttir en gert hefur verið og opna sér leið ef hitt skeður að hefðbundnir nytjastofnar séu að synda burt.  Er upptaka evru eins og sér kannski lausn í þessu tiltekna máli?  Lausnin alltént felst ekki í að henda bara út öllum bensín- og díselbílum og gróðursetja fimm milljónir trjáplantna einn tveir og bingó og nota auðveldu leiðina og hrópa: „Úlfur úlfur“ sem við svo sem oft í gegnum tíðina höfum gert.  Betra er og heilsusamlegra að benda á lausn.  Lausn er til á öllu og við ætlum áfram að lifa í þessu landi.  Og alltaf má eygja von.

 

 

 

 

11 febrúar 2019

Merkileg þróun hefur orðið í landhelgismáum þjóðar vorar sem vonandi verður tekið á og lagfært hið fyrsta.  Frétt barst um að tíu skip sem ekki er vitað hver séu sem sáust á gervitunglamynd athafna sig innan landhelgi Íslands en Landhelgisgæslan vissi ekki af né að skipin væri þar sem þau eru vegna þess að menn orðið vita að búið sé að lama svo Landhelgisgæsluna að hún er ekki lengur í stakk búinn hvorki til að vita um svona mál né að aðhafast neitt í þeim. 

Hví fara ekki svona mál rakleitt inn á hæstvirt Alþingi íslendinga og fá málefnalega umræðu þar og á eftir leitað leiða við að koma svo málum gæslunnar í lag að hún get að minnsta kosti sinnt því sem henni er ætlað að gera og skír lagabókstafur er um og geti haft einhverjar lágmarksaðgerðir uppi sem að minnst kosti óróar þá sem fýsir að lauma skipum sínum inn fyrir línuna og gera í því ljósi og upplýsingum að eftirlitkerfi þjóðarinnar sé óvirkt og því litlar líkur á að við þessum skipum verði neitt hróflað þó hér í eina tíð hafi þau verið kölluð „Landhelgisbrjótur“ og gerður að hár rómur og skipin næst færð að landi og réttað í málum skipstjóra sem í stóðu en svo komið að þeir sem eigi að sinna málinu vita ekki einu sinni af því að verið sé að veiða fyrir innan.  Er fólk búið að gleyma því að eitt sinn barðist þessi þjóð fyrir tilverurétti sínum og að 200 sjómílna landhelgi væri eitt af þessu sem menn töldu að þyrfti að komast í lag og að þjóðin öll stæði sem einn maður saman og studdi stjórnvöld sem þá voru heilum stuðningi og einnig mennina á skipunum sem stefndu lífi sínu í tvísýnu við að ná þessu fram.  Trúa menn því virkilega að það sem menn þá studdu sé í dag fallið úr gildi þó áratugir séu liðnir frá sigrinum og tvo hundruð sjómílna landhelgin varð staðreynd og hrein eign þjóðarinnar?  200 sjómílna landhelgi ætti að vera stolt þjóðarinnar.

Að menn skuli segja hverjir við aðra, og það bara gilda:  „Jæja strákar!  Stefnum fleyi voru til Íslands og veiðum fyrir inna 200 sjómílurnar því ekkert er þar lengur virkt eftirlitið“- er ekki það sem við viljum heyra heldur hitt að hér sé virkt eftirlit með hafinu umhverfis landið og allt tiltækt sem þarf til að verkið sé gert vinnandi vegur fyrir aðilana sem eiga að sjá um. 

Hafið er enn fjöregg þjóðarinnar og skipar sess hvað endanlegan fjárhag fólks áhrærir.  Þessu mega menn ekki gleyma og hljóta því að taka upp umræðu sem hressir við fjárhag Landhelgisgæslunnar og geri henni áfram kleyft að sinna lögbundnum verkefnum sínum á hafinu umhverfis landið til að tíu erlend skip sem óskír gervihnattamynd kom upp um að þau framvegis geti ekki verið þar sem þau eru og sallaróleg veitt í sínu leyfisleysi og unnið verk sem önnur skip þurfa leyfi til að gera og fá hjá réttkjörnum yfirvöldum landa sem þau hyggjast stefna fleyjum sínum til.  Þannig gengur þetta fyrir sig á þessari Eyri og ekkert örðuvísi.  Látum Landhelgisgæluna fá peninga þá sem hún þarfnast og gerum henni það aftur kleyft að sinna sínum málum til hags og velsældar vorri þjóð til að önnur tíu skip fái ekki lengur athafnað sig fyrir innan og gert án þess að nokkur einasta manneskja hérlend viti af og heilann gervihnött þurfi til að kynna okkur málavöxtu.  Ótækt.

Þessi þjóð stóð ekki sem einn maður að baki ríkisstjórn sinnar á sínum tíma og hafði betur í viðureign sinni við vini okkar Breta og 200 sjómílna mörkin urðu vort hlutskipti og horfa svo árið 2019 á lamað eftirlit og skip koma sér laumulega inn fyrir í skjóli nætur og athafna sig þar sallaróleg og gera án neinnar vitneskju nokkurrar manneskju í landi. 

Sættum okkur ekki við að rúmum fjörtíu árum eftir sigur í landhelgismálinu sé svo komið að menn viti ekki hvað fram fari innan fiskveiðilögsögunnar.  Er kannski eina málið sem fær almennilega umræðu inn á hinu háa Alþingi Klausturmálið og þingmenn sem hamast við að gefa út yfirlýsingu um fólk sem þeir tali ekki við?  Gott fyrir landhelgisbrjótinn en ekki okkur.

 

 

 

 

8 febrúar 2019

Lífið er lotterí og er vitað að ekki gerist það alltaf að menn sem rói fiski.  Samt er róður möguleiki og betra að róa heldur en róa ekki né aðhafast nokkurn skapaðan hlut.  Stundum gengur vel og menn lenda í mokveði og innistæður og allt rekstrarumhverfi verði ævintýri líkast og allt ganngi ofsa vel og innistæður hvort heldur sem er í bankanum að á verðbréfamarkaðnum skrúfist upp í hæðir og allt bara að stíga og verða fjallátt ásýndar.  Þá er möguleiki á að eignast allt sem hugurinn girnist. 

Svo byrjar önnur og öllu slakari leið.  Niðursveiflan nefnilega mætir líka í teitið og gerir öndvert við hina að þurrka af allt bros boðsgesta.  Árið á undan var ekki svona.  Það sýndi slíkar afkomutölur að allt virtist ætla að ná toppnum sem farið var í og gerbreyta afkomutölum fyrirtækjanna að þeir sem um uppgjör sáu sundlar og svimar af því sem þeir horfa á og lesa af blöðunum fyrir framan sig sem allt venjulegt fólk skilur ekki hvernig svona lagað fái gerst.  Eins og menn viti hvað einn og annar einstaklingur skilur eða skilur ekki.  Og hvað er venjulegt fólk?  Súpermann máski og hinn.

Flugið er áhætturekstur sem sveiflast til eins og þurrt laufblað gerir í hvössum vindi.  En stundum er uppgangur slíkur í fluginu að tölur umbreytast í hreint eðalævintýri og stórar og sætafrekar þotur af allskonar gerðum keyptar og bætt inn í rekstur eins og annars flugfélagsins til að anna eftirspurn fólks eftir flugsæti á mest milli landa.  Þetta sjá hóteleigendur sem nudda saman lófunum og fá teiknara til að teikna fyrir sig og hanna hótelbyggingu með svakalega mörgum herbergjum í sem ekkert mál, segja þeir, verður að fylla fólki og hafa auk þess langan biðlista með nöfnum fólks á sem bíður gistingar með pantað flugfar til landsins til að skoða Gullfoss og Geysir þar sem bannað er að skíta á bak við runna og stein

Lóðum til hótelbygginga er úthlutað til hægri og vinstri og eins og engin sé morgundagurinn fyrir allt þetta fólk sem hér vill gista í nokkra daga.  Hverri lausri lóð í þéttbýlinu suðvestanlands er úthlutað undir hótel og gistingu ýmiskonar handa ferðamanninum en sagðar inn á milli leiðinda fréttir um húsnæðiskort fólks og að byggja þurfi mörg hundruð íbúðir til að anna eftirspurn þessa fólks héðan og þaðan af að landinu sem vill koma og vinna hér og búa hér.  Allir byggingakranar sem til eru á öllum þessum þéttbýlissvæðum sveifla steypusílóum sínum yfir eina og aðra verðandi hótelbyggingu upp á mismargar hæðir svo að ferðamaðurinn hafi afdrep hjá okkur er hann vill koma hér við „og hvíla sig“- sem er misskilningurinn stærsti þegar sannleikurinn er að ferðalag af svona sort er hrein akkorðsvinna.  „Ferðamaður er fjárfesting“- segja menn og hofa spekingslegir hvorir á aðra og svo á bygginguna sem er að rísa fyrir blessaðan ferðamanninn.

Fréttir koma af flugfélaginu sem tapaði á milli ára sex milljörðum króna vegna þess að farþegar vildu frekar fljúga með einu flugfélagi en þessu sem þó hafði haft vinninginn í nokkur ár á undan en virðist hafa misst af lestinni og að nokkru leit flug sitt.  Að allavega þessu sinni.  Allt merkt sveiflum og tölum sem breytast úr plús í mínus, svitabaði og alvarlegu svímakasti eða hrópi upp í himininn af allri velgengninni.  Allt eins og hendi væri veifað og allt við barm örvæntingar en fer á næstu andrá upp á næsta stigi og allt komið í álnir með slíkri uppsveiflu að elstu menn muna ekki annað eins.  Sem þó muna margt. 

Nei svona lagað skilur ekki venjulegt fólk bara þeir sem eru lærðir og kunna á tölur eins og sína eigin fingur.  Svo eru menn hissa á að venjulegt fólk eins og ég viljum heldur fylgja Jesús að málum en öllu þessu svingi, fjöri og væntingum sem í gangi eru.  Afkomutölur Jesús eru miklar á hverjum tíma og haldast í jafnvægi og eru ennþá í hæstu mögulegu hæðum eins þær hafa verið í tvö þúsund ár.  Veit ekki með þig en ég vil vera þeim megin línu.

 

 

 

 

6 febrúar 2019

„Ljósið skín í myrkrinu og myrkrið tók ekki á móti því.  Jóhannesarguðspjall 1.5.“- segir hér.  Er það ekki merkilegt að hugsa til þess að svo fátt fólk skuli veita ljósi athygli og að meirihlutinn sé sjálfur í myrkri þó ljós skíni?  Væri ekki eðlilegt að menn og konur beindu augum sínum til þessa ljóss verandi sjálft á stað myrkurs og á eftir ganga til ljóssins?  Samt tekur Biblían svo til orða að ljósið skíni en menn veiti því ekki athygli.  Hvernig getur svona lagað gerst?  Stríðir þetta ekki gegn allri heilbrigðri hugsun?  Væri ekki auðvelt að taka undir slíka fullyrðingu?  

Hvaða myrkur er verið að tala um sem stríðir svona gegn öllu sem við þekkjum og textinn sem við lásum í upphafi greinir samt frá?  Átt er við myrkur hugans og myrkur hjartans og myrkvað fólk sem ekki lengur kemur auga á birtu kærleikans né birtu þá sem stafar af fagnaðarerindinu og er af þessum völdum umlukið myrkvuðu hjarta.  Það er um þetta myrkur og birtingarmynd þess sem við lesum og heyrum daglega gegnum fréttamiðla hvort sem er hljóð- eða ljósvakamiðla og eða samfélagsmiðla Netsins.  Þar kemur allt þetta myrkur fram sem Orðið segir um að sé raunveruleiki og sé ljósið sem fólkið veiti ekki athygli en skín þó enþað kemur ekki auga á.

Ljósið sem hér er bent á er fagnaðarerindið sem Kristur fullgerði á meðan hann enn var hér og sendi til eftirkomenda sinna eftir að vera sjálfur endurlifnaður og stiginn upp til himna og þeir sem tóku við fánaum úr hans hendi fengu til sín texta Drottins sem þeir má segja fengu sendan ofan frá og fluttu og festu næst á blað handa komandi kynslóðum og við þekkjum sem Biblíuna og vitum að hún samanstendur af Gamla- og Nýja testamentinu og að er bókin sem inniheldur fagnaðarerindið sem ýtir út öllu myrkri sem þar er og heldur velli vegna þess að vera himneskt ljós. 

Fagnaðarerindið er þetta ljós með burði til að færa birtu inn í líf hverrar manneskju og er líf í fullum gnægtum og frelsi og baðað allri birtu sannleikans.  Þetta, samkvæmt Orði Guðs, sér myrkrið ekki og er af þeim orsökum uppteknara við að minna sig á verk myrkursins, pukrið og allt sem þar gerist í stað þess að bara viðurkenna að ljósið sé gott og hin besta leið til að losna frá öllu þessu myrkri sem svo erfitt er að rata í.  Við höfum leiðina.  Af hverju ekki að fara hana? 

Allt þetta myrkur hefur afvegaleitt hugmyndir manna og kvenna að fæstir orðið vita hvað sé eðlilegt líf, eðlileg tilvera þar sem lífið fær leikið sér í og hlegið.  Og æ fleiri tala um sjúkt þjóðfélag og samfélag sem sé ráðvillt, afvegaleitt, með engar lausnir og burðist með stagbætt og hriplekt kerfi.  Samt skín ljós mitt í þessu öllu og heyranleg rödd sem hrópar aðvaranir og uppörvanir sem Orðið segir að menn heyri ekki né sjái en er samt ljós.  Hvernig má þetta vera?:

„Mattuesarguðspjall.  22. 1- 10.  Þá tók Jesús enn að segja þeim dæmisögu:  „Líkt er um himnaríki og konung einn sem gerði brúðkaup sonar síns.  Hann sendi þjóna sína að kalla boðsgestina til brúðkaupsins en þeir vildu ekki koma.  Aftur sendi hann aðra þjóna og mælti: Segið boðsgestunum:  Veislu mína hef ég búið, uxum mínum og alifé er slátrað og allt er tilbúið, komið í brúðkaupið.  En boðsgestirnir skeyttu því ekki. Einn fór á akur sinn, annar til kaupskapar síns en hinir tóku þjóna hans, misþyrmdu þeim og drápu.  Konungur reiddist, sendi út her sinn og lét tortíma morðingjum þessum og brenna borg þeirra.  Síðan segir hann við þjóna sína: Brúðkaupsveislan er tilbúin en boðsgestirnir voru ekki verðugir.  Farið því út á stræti og torg og bjóðið í brúðkaupið hverjum þeim sem þið finnið.  Þjónarnir fóru út á vegina og söfnuðu öllum, sem þeir fundu, vondum og góðum, svo að brúðkaupssalurinn varð alskipaður gestum.“ -

 

 

 

 

2 febrúar 2019

Að sjá með augum trúar er að sjá með augum Drottins.  Sýn manna og sýn Guðs er ekki alltaf sama en getur vel með tímanum orðið.  Maður þjálfar sig og agar sig undir svona lagað.  Aldrei samt án trúar og gjöf Heilags Anda.  Trúin kemur fyrst.  Trúin er sjálfstætt afl í manneskju sem tengir hann beint við lifandi Guð á himnum.  Og maðurinn hefur fengið til baka það sem hvarf á braut við skilningstré góðs og ills sem Biblían segir frá.  Jesús kom.  Gerði að öllu leiti vilja Guðs.  Og Guð gaf manninum þetta til baka sem hann missti er vantrúin steðjaði inn.  Án trúar á Jesús er engin trú til og heldur ekkert sem menn geri í Jesús nafni.  Sumum er sama.  Aðrir sjá mikilvægið.  Sá sem ekki trúir að Guð sé til getur ekki þjóna honum.  Við verðum að trúa „Sannleikanum.“  Drottinn segir það:

1Pétursbréf. 2. 1-5.  Segið því skilið við alla vonsku og alla pretti, hræsni, öfund og allt baktal.  Sækist eins og nýfædd börn eftir hinni andlegu, ómenguðu mjólk til þess að þið af henni getið dafnað til hjálpræðis enda „hafið þið smakkað hvað Drottinn er góður“.  Komið til hans, hins lifanda steins, sem menn höfnuðu en er í augum Guðs útvalinn og dýrmætur.  Látið sjálf uppbyggjast sem lifandi steinar í andlegt hús til heilags prestdóms, til að bera fram andlegar fórnir fyrir Jesú Krist, Guði velþóknanlegar.“ –

Hér segir að menn hafi hafnað Kristi en Guð útvalið hann.  Já, menn höfnuðu Drottni sínum og sínu eina hjálpræði en Guð hvetur mig til að vera hjá honum og koma til hans.  Menn hafna vegna þess að sjá annað í fólki en Guð.  Er ekki annars svo?  Heimurinn er fullur af fólki sem annað fólk hefur hafnað.  Hve marga af þessu hafnaða fólki myndi hann vilja að ég væri í samfloti með og það með mér?  Ekki gott að segja en ljóst að sýn Drottins er oft nokkuð önnur hvað annað fólk varðar en mín og máski þín.  Verk trúar og Drottins er að koma á jafnræði í málum og til að mynda þessu sem lúta að öðru fólki sem við endalaust erum að meta með okkur sjálfum og við aðra en Guð sjálfur sér allt annað í en við segjum og teljum og líka trúum.  Og hvorum ber að hlýða og fara eftir?  Auðvitað Guði.  Svona er kennslan og svona áhersla kennslunnar og megin þema hverrar predikunar úr predikunarstól.

Til hvers eru myndbirtingarnar af fólki á opinberum stöðum sem talið er að hafi brotið af sér?  Til að vara okkur hin við „Þessu liði“.  Ekki satt?  Af hverju viljum við að allir aðrir hafni með okkur tilteknum einstaklingi og viðkomandi gert erfitt um vik að komast aftur inn í samfélagið þrátt fyrir að hafa brotið eitthvað af sér.  Stundum er óljóst hvað skeði?  Veit það ekki en samt að svona sé þetta og að nú sé í tísku að standa á götuhornum og gráta úr sér augun vegna einhvers sem einhvertímann gerðist í lífinu:  „Gott að opna sig fyrir þessu“- segir fólk og segist sjá gagnsemina af slíku sem samt ekki allir gera og eru jafnvel, og líklega, úthrópaðir fyrir sína afstöðu.  Ekki er gert lítið úr þessu.  En Drottinn segir:  „Lærið að fyrirgefa svo elskan fái kviknað í hjartanu.“  Öll fyrirgefning er á útleið meðal okkar og er sumpart svarið við hví sumt í landi voru sé í sínum neikvæða farvegi:

1Pétursbréf. 2. -8.  Yður sem trúið er hann dýrmætur en hinum vantrúuðu er steinninn, sem smiðirnir höfnuðu, orðinn að hyrningarsteini og: ásteytingarsteini og hrösunarhellu.  Þeir steyta sig á honum af því að þeir óhlýðnast boðskapnum.  Það var þeim ætlað.  En þið eruð „útvalin kynslóð, konunglegur prestdómur, heilög þjóð, eignarlýður, til þess að þið skuluð víðfrægja dáðir hans,“ sem kallaði ykkur frá myrkrinu til síns undursamlega ljóss.  Þið sem áður voruð ekki lýður eruð nú orðin „Guðs lýður“.  Þið sem „ekki nutuð miskunnar“ hafið nú „miskunn hlotið“.

Boðskapur Drottins er málið.  Jesús er leiðréttingin, leiðarvísirinn, lexían, réttlætið, sannleikurinn sem alltaf er sagna bestur en misjafnt milli ára hve vel kemst að í tíðaranda sem nú er svona en á morgun öðruvísi.  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

1 febrúar 2019 (b)

Minningarboxið mitt!

1964 – 1969.  Og hér kem ég!

Bátar og skip frá fyrri tíma og þeim tíma er maður var yngri og sjálfur á sjó er manni afskaplega hugleikið efni í dag og kom þessi áhugi fyrir alvöru upp fyrir kannski tíu árum.  Hafði auðvitað blundað með manni alla tíð en fékk aukið vægi þá og gerði með fyrst of fremst grúskinu og athugununum.  Náttúrulega belun. 

Með könnunni sá maður að saga margra þessara glæsilegu báta væri á sinn hátt merkileg og ekki bara merkileg heldur líka skemmtileg að skoða og fjalla um.  Fljótlega á eftir áttaði maður sig á að ekki væri maður einn um að hafa af þessu skemmtun heldur að við værum mörg.  Það einnig olli vissri gleði, verð ég að segja.  Reynslan mín af sjónum hefði getað sagt mér þetta fyrirfram og gerði líka þarna.  Ekki er til nein uppskrift af því hvað sé merkilegt.  Atvinnusaga þjóðar mætti samt vel flokka undir þetta merkilega.  Saga hvers og eins okkar tengist sterkari böndum sjálfri atvinnusögunni en við oft gerum okkur grein fyrir.

Saga bátanna er og samofin sögu þessarar þjóðar rétt eins og landbúnaðurinn og verslunin gerir og hefur alla tíð skipt hag landsmanna verulegu máli og með enn í dag talsvert vægi þó margt sé breytt og margt öðruvísi en áður var.  Markmið er þó sama um að veiðarnar og vinnslan skil arði og þjóðinni sínum hag og afkomu fyrir alla landsmenn gegnum skattkerfið.  Því endalausa þrætuepli.

Engum skildi vera neitt undrunarefni á að enn sé til fólk, bæði menn og konur, margar konur hafa áhuga á sögu báta, enda margar af þeim tengdar með beinum hætti inn í hana gegnum eiginmann, frænda, afa, vini en meira þó fyrir hálfri öld en í dag er lífið snerist enn talsvert meira en í dag um sjó og sjósókn.  Horfum hálfa öld aftur í tímann og allt þetta blasir við og í ljós umhverfi með öðrum blæ en núna. 

Hvað um það.  Að kafa ofan í gömul skjól og finna upplýsingar sem eftir er leitað færir fólki heim sanninn um hve saga hvers skips um sig sé merkileg og með skipinu saga útgerðarmannsins í landinu.  Um borð í flestum þessum skipum var fólk sem lungað úr árinu bjó um borð og borðaði þar, svaf þar, vann þar, hafði áhyggjur þar, átti sínar gleðistundir þar og hryggðartíma og allt hitt sem venjulegt fólk gerir en þeir máski við óvenjulegri aðstæður.  Á bak við allt klabbið stóð útgerðarmaður sem oft hefur vændur um að vera, uppundir „Arðræningi“ og uppundir „Svikari við þjóðina“ fyrir að lánið lék við útgerð hans og gaf arð af rekstrinum í aðra hönd.  Sem að því er virðist má en má þó ekki.

Án þess að vita vissu mína hér giska ég samt á að blómatími íslenskrar útgerðar sé í kringum síldarstússið á einu sönnu síldarárum 1960 1968 sem annar hver ungur maður og ung kona vildi vera þátttakandi í og vinna við sumarlangt og framundir jól.  Við sem enn vorum of ung áttum þá einu ósk að ná aldri til að komast með en svindluðum smávegis með því að fara um borð í bátanna er verið var að undirbúa þá undir veiðarnar og hjálpa til við að stilla upp á dekkinu með köllunum, taka í pensil með köllunum sem gáfu leifi að sínu leiti hvort sem þeim var þægð í eða ekki. Var enda mórall allur á bryggjum landsins annar en síðar varð og hvergi til girðing né hlið sem hindraði fólki för og soðningin við bátshlið ennþá sjálfsagðasta mál og kannski arfleifð frá kreppuárunum sem seinna stríð afnam í þessu landinu með fyrst komu Breta- og svo Bandaríkjamanna.

Á síldaárunum létu margir undan þeim vilja sínum að ráða sig á síldarbát og var ekki neinn sérstakur vandi að koma sér þar fyrir gæfu menn sér bara tíma í verkið og kynnu til starfa.  Síldveiðifloti íslendinga var gríðarlega stór og hver bátur með tólf manna áhöfn og sumir þrettán um borð þó samningar kvæðu á um að skipta skildi milli tólf manna.  Þrettándi maðurinn fékk sama og hinir í sinn hlut en var alfarið verk útgerðarinnar að greiða honum laun til jafns við hina.  Er nær dró brottför síldarbátanna fór að þrengjast um laus pláss og kom fyrir að menn stæðu á bryggjunni með pokann sinn í von um að einhver skilaði sér ekki er bátur lagði í hann og gerðist annað veifið, eins og gengur.  Þessi með pokann sinn tilbúinn var þá kippt um borð. 

Síldveiðiskip merkti fyrir alla þessa ungu menn mikið af peningum.  Nýr bíll í vertíðarlok var þeim mörgum ekkert mál og voru nýir bílar á þeim tíma ekki ódýrasta vara sem hægt var að fá sér og sást vel væri bílafloti landsmanna skoðaður sem samanstóð af misljótum bílum með misjafnt viðhald á sér og sumir bættir og aðrir stagbættir og sumar með ryðgötum á sem sýndi inn í bifreiðina utanfrái.  Samt gátu sumir þessara kornungu manna farið inní bílaumboð og komið þaðan út akandi á splunkunýjum og staðgreiddum bíl.  Ekki samt það sem almennt gerðist en kom fyrir.  Margt hefur breyst.  Á þessum tíma var draumur flestra ungra manna eins og í dag að eignast eigin bíl en ekkert endilega nýjan bíl.  Sá draumur vaknaði síðar hjá fólki og sést á bílaflota dagsins sem fyrir löngu hefur losað sig við ryðhrúguna. 

Síldarbátar hundruðum saman stímdu til hafs með veðarfærið um borð hjá sér eftir að nótabátnum sleppti með komu kraftblakkarinnar sem íslenskur skipstjóri var fyrstur til að ná á réttum tökum. 

Lítil bæjarfélög á nokkrum stöðum norðanlands- og austan fylltust ungu kappsömu aðkomufólki sem þúsundum saman sáu um að koma síldarafla skipanna hvort sem var í frost eða salt.  Það sem ekki var unnið til manneldis fór rakleit í bræðsluna og umbreytt í dýrafóður og flutt út með skipum í fimmtíu kílóa pokum. 

Fréttirnar kepptust við að segja okkur frá síldarskipunum og hvernig veiðarnar gengju, ásamt stöðu og árangur síldarplananna sem allt aðkomufólkið var á og hafðist við í verbúðum í eigu atvinnurekenda á hverjum stað. 

Nú er allt þetta að baki fyrir áratugum og síldarbátarnir flestir sem þá gerðu garðinn frægan komnir úr umferð og horfnir af sviðinu en orðnir umfjöllunarefni roskinna grúskara sem muna þessa tíma og njóta þess enn að rifja þá upp fyrir sjálfum sér og öllum hinum sem gaman hafa af slíkri samantekt.  Allstór hópur þar á ferð, verður maður að segja.  Besta mál. 

Kveðja KRF.

 

 

 

 

1 febrúar 2019

Að tala um trú í fólki, einstaklingi, sem lifandi afl í honum/henni/ er merkileg hugsun og fullkomlega raunverulegur þanki þegar við tölum um trú sem byggir á Kristi, sem sjálfur reis upp frá dauðum.  Mikilvægt er að tala um Krist í sömu andrá og trú.  Þá drögum við hring utan um eitt nafn „Jesús.“ 

Dauði Krists er ekki bara sönnun þess að dauðinn sé sértakt afl í veruleika okkar mannanna heldur líka sú gleðifregn að dauðinn sé sigranlegur og að til sé annað afl dauðanum sterkara og að þetta afl sé Guð sjálfur sem trú mín á Soninn sem reis upp frá dauðum kemur til vegar í mér.  Munum!  Kristur kom ekki bara til að sigra dauðan og opna fólki veg til lífsins heldur einnig benda á Föðurinn sem lifandi afl meðal mannanna og í daglegu lífi þeirri.  Eins og til að mynda þessum degi sem við nú erum í.  Og getum fátt annað. 

Þú sem sagt ert lifandi manneskja hér og nú sem prívat á að fá að vita um þetta og einnig að leiðin sem Kristur fór fór hann líka fyrir þig.  Hann sýnir okkur hvar hann endaði er dauðinn sleppti af honum taki en náði samt að hafa þrjá daga hjá sér.  Eftir það að þá blasti himnaríkið við í allri sinni dýrð og skír vísbending um að Guð sé til og voldugri afli dauðans.  Engin þrætir fyrir að dauðinn sé annað en afl því sumir menn, kannski allir á einhverju stigi lífs síns, óttast dauðann.  Væri ekki um afl að ræða væri ekkert að óttast.  Kristur sýndi margt á sinni vegferð sem sannaðist með dauða hans og upprisu:

“Filippíbréfið. 3. 10-11.  Ég vil þekkja Krist og kraft upprisu hans, ég vil þjást með honum og líkjast honum í dauða hans.  Mætti mér auðnast að ná til upprisunnar frá dauðum.“ – Trúin í fólki kemur því til vegar að það fær slíka afstöðu til mála. 

Filippus segist vilja líkjast Kristi í dauða hans.  Hvað á hann við?  Láta kærleika sinn lifa í sér og með sér það sem hann á eftir ólifað og vegsama Krist á sínu eigin banabeði rétt eins og Kristur sjálfur gerði.  Við munum orðin:  „Faðir!  Fyrirgef þeim, því að þeir vita ekki hvað þeir gjöra“- Og:  „Það er fullkomnað“- sem eru hans síðustu Orð sem maðurinn Jesús lét frá sér fara á jörðinni.  Þetta er gott að muna.  Hafi hann getað þetta á sinni ögurstund getum við það líka.  Í okkur býr sama og í Kristi.  Sami himinn og þjónaði Kristi þjónar einnig til mín og þín sem í dag trúum.  Einnig gott að muna og öllum trúuðum mikilvægt að skilja.  Um þetta líka biður Filippus og horfir þá til krossins og Orða Drottins á krossinum.  Máski að Filippus hafi heyrt Krist segja þessi orð með sínum eigin eyrum?  Filippus er samtímamaður Krists. 

Kristur sýnir okkur mikilvægi kærleikans og að hann megi aldrei á grunn ganga hjá neinu okkar heldur lifa með okkur uns yfir líkur.  Hann sagði sín kærleiks Orð og gaf á eftir upp Anda sinn en gætti sín að skilja þau eftir handa okkur sem ættum eftir að koma og gerast trúað fólk hér í heimi.  Kristur starfar gegnum trú fólks.  Annað en hana hefur hann ekki.  Samt gat hann sagt þessi Orð og sent sínu fólki á öllum tíma sín frábæru skilaboð og hvatningu um að láta kærleikann lifa með sér en ekki deyja. 

Engin með skilning á aðdraganda krossfestingarinnar efast um að dagarnir á undan verkinu á Golgatahæð hafi verið neitt nema vondir.  Einnig er ábending um hvað sé í gangi og að til sé leið frá þessum vondu dögum og að leiðin heiti „Kristur.“  Verkið á krossinum og upprisuverkið sannar þetta skjól.  Filippus fattaði mikilvægi kærleikans og biður um að sama gerist í sínu tilviki.  Aftur drögum við hring utan um að sannleikann og að trúin sé nauðsýnleg og að hún fylgi einstaklingi.  Að vera með fyrirgefandi hjarta alla sína ævi er leyndardómur sem Drottinn einn opinberar fólki.  Filippus sér þetta og gerir að sérstakri þrá hjá sér og sumpart kröfu.  Göfugt.  Ekki satt?  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

30 janúar 2019

Drottinn vill að við vitum sumt og skiljum hvað hægt sé að gera til að öðlast líf sem er gleðilegt og fyllt gæðum.  Hann gaf niður heila bók með allskonar kennslu í sem við getum notað.  Fólk sem eftir fer veit að bókin er gangleg.  Við höfum leiðina en þurfum að fara hana.

Allskonar gerist milli fólks og vinátta gengur í sundur en samt reynt að halda í eitthvað sem er deyjandi og með allar rætur fúnar og tréð að breytast í lífvana auðn þó eitt sinn hafi tátaði af lífi.  Í þessu höngum við lengur en nokkurt vit er í en vitum samt að gefur okkur ekki lengur neitt nema tóma mæðu.  Svona gerist að því að hvert og eitt okkar er að glíma við svo margt og á í erfiðleikum með að tjá sig við aðra um hvað sé að.  Og sé spurt er fátt um svör og farið undan í flæmingi.  Traustið farið út um gluggann og erfitt orðið að eiga við mál, hvað alla tjáningu við annað fólk áhrærir.  Eftir situr eitraður þanki sem með tímanum lemur allt af sér sem áður var því svo mikilvægt.  Heimurinn er fullur af svona fólki af því að vera yfirhlaðin Guðvana einstaklingum.  Sumir sjá þetta?

Jakobsbréf. 4. 1-3.  Af hverju koma stríð og af hverju sennur meðal ykkar?  Af hverju öðru en girndum ykkar sem heyja stríð í limum ykkar?  Þið girnist og fáið ekki, þið drepið og öfundið og getið þó ekki öðlast.  Þið berjist og stríðið.  Þið eigið ekki af því að þið biðjið ekki.  Þið biðjið og öðlist ekki af því að þið biðjið illa, þið viljið sóa því í munaði.“ –

Hér er svarið við því af hverju, að dæmi sé tekið, sumt hjá okkur viðhelst ekki nema stundum.  Girndin er nefnd sem ein ástæðan.  Og girnd getur verið margt.  Hún er ekki eitthvað eitt.  Velmegun eins getur orsakað að annar fari að öfunda.  Það eitraða fyrirbæri.  Annar á eitthvað sem einum hefur alltaf langað til að eignast en aldrei fengið.  Og það vaknar í honum girnd sem elur af sér dauða, eins og segir.  Dauða í óeiginlegri merkingu og honum máski að það sem áður var er ekki lengur á sama stað hjá viðkomandi gagnvart hinum og byrjað að fjara út, með sinni gremju og beiskju.  Vinskapurinn sem var svo góður og náinn og gaf af sér svo mikla gleði er orðið deyjandi afl.  Grindin í hjarta manneskju fer að reyna að sannfæra hana um að þetta sé óréttlátt að einn eigi svo mikið en viðkomandi ekki en þráir svo að hafa hjá sér sem sína eign en hefur ekki.  Á þessum stað gæti fólkið farið að biðja bænir sem sá sem heyrir bænirnar geti ekki bænheyrt vegna þess að bænin er það sem Orðið segir um, illa beðinn bæn, og fjallar máski um að hinn aðilinn sem höndlaði missi það sem hann er með í höndunum.  Við slíkan þanka vill Kristur segja:  „Komdu til mín og ég skal gefa þér það sem þér hentar.“   Sem sagt:  Kristur er svarið mitt.  Allskonar getur gerst í lífi fólks.

Og menn eru áfram á sömu braut og gera nú heiminn að vini sínum og Guð þar með að afgangstærð sem eitt sinn var þeim svo mikilvægur og þeir lofuðu í hástert og átti ekki orð til að lýsa hjá gæðunum sem hann daglega lét til þeirra falla.  Allt saman rétt og satt því þetta allt og meira til er Jesús:

„Jakobsbréf 4. 4-6  Þið ótrúu, vitið þið ekki að vinátta við heiminn er fjandskapur gegn Guði? Hver sem því vill vera vinur heimsins, hann gerir sig að óvini Guðs.  Eða haldið þið að ritningin fari með hégóma sem segir:  „Þráir Guð ekki með afbrýði andann sem hann gaf bústað í okkur?“  En því meiri er náðin sem hann gefur.  Þess vegna segir Ritningin:  „Guð stendur í gegn dramblátum en auðmjúkum veitir hann náð.“

Við sjáum að það er alvarlegt mál með afleiðingar að fara ekki eftir því sem lifandi Guð leggur til.  Engin ætti að vera neitt undrandi á að allskonar viðgangist meðal okkar og bara sum til hagsældar verandi þó með leiðina og vel vitandi um hvað sumt sem við gerum kosti.  Snúum við blaði og elskum hvert annað.  Kærleikurinn hylur fjölda synda, segir Orðið.  Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

29 janúar 2019

Orð vega þungt.  Þau hafa í sér mátt til að breyta, komu af stað ruglingi, setja á flot lygar og allskonar annað sem er hér og við burðumst með en vildum ekki að væri en stöndum samt andspænis.  Sum orð valda sársauka og honum og henni sem sagði eftirsjá og leiða.  Allt fólk er undir valdi orða einhverskonar og hefur sjálft sagt mörg sem það viðurkennir að hefði betur verið ósögð.  Engin sleppur.  Að þessu leiti hafa allir sama djöful að draga. 

Allt vegna þess að það er til allskonar í okkur sjálfum sem okkur gengur erfiðlega að vinna rétt með.  Þetta útskírir hópinn sem býður sig fram til aðstoðar fólki sem vill vinna með sig sjálft.  Flestir sem slíka vinnu hafa með höndum tala við sína skjólstæðinga um orð þau sem fólkið segi.  Við vitum þetta, höfum heyrt þetta og stundum lent í þessu sjálf.  Samt er þetta allt í kring og hver nýr dagur með helling af orðum sem særa, sem meiða, sem lífga upp, sem vekja fögnuð og allt hitt.  Annað sem er merkilegt.  Í tvö þúsund ár höfum við verið með góða kennslu um orðin okkar og mikilvægi þess að beisla þau og temja orð eigin munns.  Allir eru undir hæl orða og meiðst af sumum og komið heim með 7 banastungur í sér og kellingu sem dirfist að yrða á hann og fær á sig svarið:  „Halt þú nú kjafti“- sem hún annaðhvort heykist undan eða dregur fram boxhanskanna til að boxa með og öðrum skemmtilegheitum sem í gang fara.

Jakobsbréf. 3. 3-9.  Ef við leggjum hestunum beisli í munn til þess að þeir hlýði okkur, þá getum við stýrt öllum líkama þeirra.  Sjáið einnig skipin, svo stór sem þau eru og rekin af hörðum vindum.  Þeim verður stýrt með mjög litlu stýri, hvert sem stýrimaðurinn vill.  Þannig er einnig tungan lítill limur en lætur mikið yfir sér.  Sjáið hversu lítill neisti getur kveikt í miklum skógi.  Tungan er líka eldur. Tungan er ranglætisheimur meðal lima okkar. Hún flekkar allan manninn og kveikir í allri tilveru hans en er sjálf tendruð af helvíti.  Allar tegundir dýra og fugla, skriðkvikindi og sjávardýr má temja og hafa mennirnir tamið en tunguna getur enginn maður tamið, þessa óhemju sem er full af banvænu eitri.  Með henni vegsömum við Drottin okkar og föður og með henni formælum við mönnum sem skapaðir eru í líkingu Guðs.“ –

Hver sem orðin les gæti ekki tekið undir sannleiksgildið og gerir vegna þess að þekkja þetta allt saman.  Við sjáum að frá Jakobsbréfi höfum við haft kennslu um hvað orðin okkar geti gert en bara sumir áttað sig á að gildi um einstakling.  Þetta er fólkið sem bendir á sig sjálft og segir:  „Ég þarf að gæta tungu minnar.“  Og einn til viðbótar gætir tungu sinnar.  Frá þeirri tungu er hættan talsvert minni á að berist óhróður og lygar og bara það sem til uppbyggingar má verða.  Þú og ég getum bent á okkur sjálf og sagt.  Ég ætla að láta góð orð flæða.

Í lokaorðum versanna segir að við lofum Guð með munni okkar en formælum fólki sem Guð hefur skapað í sinni mynd og gerum með einum og sama munni.  Sjá ekki allir hvílíka ósvinnu við erum að vinna og mikilvægi þess að beisla orðin og hemja eigin tungu og gera til þess heiðarlega tilraun?  Og við hverja aðra en okkur sem þekkjum Krist eiga orðin?   Það erum við sem höfum hjálparann og huggarann sem hjálpar okkur við öll verk í Jesús nafni og öll önnur verk einnig sem lútað að vilja Guðs.  Við erum forréttindafólkið sem eigum þetta umfram hinn vantrúða sem enn hefur ekki aðgang að sama og við kristna fólkið.  Fyrr heldur en Kristur kemur er vantrúin án sömu hjálpar og við sem Krist þekkjum og höfum. 

Er ekki kominn til að sjálfur söðla um og fella sum orð út úr orðaforðanum?  Margir taka undir málflutninginn.  Að missa sig í orðum gerist en einnig hægt að snúa við á punktinum og læra af mistökunum.  Allt er hægt.  Það er.  Ef menn bara vilja.  Og Guð gefi okkur að vilja.

Vá maður!  Vonandi hitti ég ekki minn versta óvin í dag.  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen. 

 

 

 

 

28 janúar 2019

Merkilegt er til þess að hugsa að talað sé um að „Sköpun Guðs sé fallinn.“  Hvernig getur Sköpun almáttugs Guðs fallið og hver felldi hana?  Sjálft verk Guðs sem hefur allt vald í hendi sinni og er óumbreytanlegur Guð sem bæði getur og veit allt?  Hvernig fær svona tal staðist?

Það í sjálfu sér er ekki flókið mál þekki menn eitthvað til hvað Biblían segi: 

„1Mósebók. 3.1-3.  Höggormurinn var slóttugri en öll dýr merkurinnar sem Drottinn Guð hafði gert.  Hann sagði við konuna:  „Er það satt að Guð hafi sagt: Þið megið ekki eta af neinu tré í aldingarðinum?“  Konan svaraði höggorminum:  „Við megum eta af ávöxtum trjánna í aldingarðinum en um ávöxt trésins, sem stendur í miðjum aldingarðinum, sagði Guð:  Af honum megið þið ekki eta og ekki snerta hann, ella munuð þið deyja.“-

Hér er svarið komið.  Nokkru síðar í þessu samtali gerðist þetta og er í fyrsta sinn sem fólk kemur í gegn vilja lifandi Guðs og tekur í hönd lyginnar til að fylgja henni.  Þetta er heimurinn í dag.  Fallið olli því að allt sem menn geri og hver sem vitleysan sé mæra þeir og jafnvel gera að góðan róm.  Við sumt er aflað fylgis og myndað um breiðfylking.  Samt er grunnurinn kolrangur og rökstuðningur sömuleiðis.  Sköpunin er fallin.  Hún féll í synd við þetta örlagaríka tré og hefur enga leið frá.  Nema gegnum upprisinn Krist.  En hér þarf trú.

Fólkið kom gegn vilja Guðs og lét sannfærast af orðum verunnar og gleymdi Guði og felldi um leið sköpunina og sköpunarverkið sem bauð manneskjunum að hlýða á Guð og ganga með honum í kvöldsvalanum.  Adam og Eva flúðu þetta án þess að vita hvers flóttinn leiddi þau.  Við þekkjum afleiðingarnar, vitum af bútasaumnum, viðgerðunum, reddingunum, plástrunum og því öllu saman.  Allt til að „Fyrirmyndarríkið“ fengið risið sem máski kemur, stendur um stund og er svo farið.  Og engin veit hvert.  Byggjum kerfi á peningum og hagkerfi á pappírum og stimplum.  Þó er allt á brauðfótum sem svignar og skelfir og áhöld um hvort nái að rétta sig.  Óprúttinn komst þar inn fyrir dyr til að ná sér í fé með skjótfengnum hætti.  Eiginhagsmunirnir á hverju strái vegna þess að sköpunin er fallinn og kærleikurinn felldur um koll.  Kirkjan er veik í verki af því að notast við hagkerfi heimsins í stað þess himneska.

Allt meira og minn gegn áformum Guðs sem biður fólki að slaka nú svolítið á.  En það vill ekki slaka á heldur stökkva á bak gæðingum sínum og þeysast á harða stökki beint af augum og hafandi næsta áfanga að markmiði sem engin veit með vissu hver sé né hvert leiði.    

Allt vegna þess að sköpun Guðs er fallinn sem segir okkur að Guð sé ekki lengur aðilinn sem leitað sé til og fær því ekki stýrt og stjórnað fólki og leitt farsællega um lendur lífsins sem hann þó getur en menn fara ekki vegna þess að sjá ekki gæðin sem því er fylgjandi að vera Guða megin í lífinu.  Fyrir vikið upplifir það fyrir augum sínum mikinn veikleika sem birtist í verkum sem ekki eru að ganga neitt upp.  Með öllu því sem slíku fylgir.  Sköpunin er fallin og sést í öllum þessum gríðarmiklu áhyggjum sem einn og annar ber.  Áhyggjum sem áhöld eru um að nokkur fótur sé fyrir en eru samt veruleiki í lífi fólks hvern dag.  Og kvíðinn gengur með fólkinu og liggur á því eins og mara. 

Og til að undirstrika allt hitt að þá situr púkinn á fjósbitanum og hlær að öllu saman en getur enga aðstoð veitt og ljær heldur ekki máls á neinni ráðgjöf.  Enda sama um hvernig fólkinu vegni.  Kæmi ráð frá honum væru þau til að bæta gráu ofan á svart.  Allt vegna þess að sköpun Guðs er fallinn og Drottinn settur til hliðar sem frá fyrstu tíð reiknaði með sér sjálfum inn í þessari mynd og sem aðilann sem leiddi allt um réttan veg en frjáls hugur mannsins og geta til að vera óhlýðin vilja Guðs tók yfir.  Við þurfum Jesús og mikið af Jesús.  Hann lifir! 

 

 

 

 

27 januar 2019

Þessi dagur árið 1945 er dagurinn sem sólin fór aftur að skína á hjá fólkinu sem eftir var í Auchwithz- útrýmingarbúðunum sem ku vera skammt frá Kraká í Póllandi.  Þennan dag komu Rússneskar hersveitir þangað og gáfu þeim sem þar voru frelsi.  Sama dag voru fangar leystir úr haldi sem þrælkuðu í alræmdum vinnubúðum nasista sem heita Monowits.

Í stríðinu hertóku nasistar fjölda landa og léku fólkið í þeim illa.  Er á stríðið leið fóru herir Hitlers að missa þessi lönd eitt af öðru úr höndum sínum og yfir til bandamanna og losa íbúanna við pláguna nasistar úr garðinum hjá sér.  Það vitaskuld var léttir þó fólkið byggi áfram við skort stríðsins en glímdu ekki lengur við þessa manngerðu plágu sem þar hafði áður hreiðrað um sig með sinni hörku eins og allstaðar viðgekkst af hermönnum Hitlers á þessum árum.  Áætlanir Hitlers um Gyðinganna hélt áfram.  Þeir skildu afmáðir af landakortinu.  Það breyttist ekki neitt og lauk heldur ekki fyrr en að stríðið sjálft var komið í andarslitrurnar og við að ljúka því er fangar Auswithz- útrýmingarbúðanna voru loks frelsaðir var kominn janúar 1945 og við vitum að stríðinu lauk formlega í maí 1945 að við sjáum að það sem Hitler ætlaði að gera gagnvart þjóð Guðs varð ekki sleppt fyrr en í fulla hnefanna og herir Rússa komnir á staðinn og búnir að handtaka þá sem þar fóru fyrir og eða gættu fanganna og voru ekki síður alræmdir og illskeyttir en forysta Þýskalands á þessum tíma. 

Fram á síðustu stund í seinni heimstyrjöld má segja að gas hafi verið notað til að myrða með manneskjur á öllum þessum stöðum og inn í öllum þessum útrýmingarbúðum sem komið hafði verið upp og voru allmargar og brennsluofnarnir undir líkin notaðir og kynntir og ekki hætt fyrr heldur en herir bandamanna komu að og skökkuðu leikinn og gáfu föngunum frelsi.  

Seinna sögðu Gyðingarnir sem af komust og eftir voru er allt var að baki þessi orð:  „Þeir eru farnir en við erum hér“- og áttu þá við sig sjálfa sem eftir voru en nasistanna alla farna sinn veg sem á helsta uppgangstíma Hitlers köllaðu sig „Herraþjóðina“ með allt annað viðblasandi hjá sér í stríðslok en það og allar borgir hrundar og eyðilegginguna algerra vegna þess að hafa fylgt einræðisherra að málum og skósveinum hans.  Hugsjónin „Herraþjóðin“ var sem sagt stóra blekkingin sem einhverveginn samt tókst grípa í mikinn fjölda þjóðverja á millistríðsárunum, sem svo eru kölluð:  „Hann er sá sem kann og getur og leiðir þjóðina til framfara og farsældar.“ –sagði fólkið tárvotum augum.  Við vitum betur.

Allt tómar blekkingar sem þó í grunnin, og af mörgum, enn er verið að kalla eftir til að koma málum hjá sér í lag.  Allt vegna þess að hryllingur sögunar missir taktinn við veruleikann og menn í allsnægtum sínum en eirðarleysi og óánægju sjá ekki og hrópa á eitthvað annað en þeir hafa og nota orð eins og „misrétti“ og önnur samsorta orð sem í grunnin er kall á manninn sem stígur fram og gerir ráðstafanir, eins og var með Hitler sem margir bundu miklar vonir við fyrir Þýskaland sem sjálft barðist í bökkum vegna Versalasamninga fyrra stríðs sem voru að kaffæra þjóð þessa í skuldabyrði.  Þá steig fram Hitler sem í kjölfarið lagði á ráðin um útrýmingu Gyðinga sem Rússar komu að þennan dag árið 1945 og gáfu frelsi en vissu ekki þá að sex milljónir af löndum þeirra lægju í valnum.  Samt má reikna með að orð mannsins sem kallaði yfir hópinn fyrir framan sig þessi orð:  „Þið eruð frjáls“ hafi hljómað í eyrum fólksins sem fegursti söngur og hrein sigurstund.  Sem og reyndist rétt.  Því að sigurstund var hún.

Nasistum tókst ekki að útrýma þjóð Guðs heldur sjálfum sér með verkum sínum, orðum og hugmyndum og framkvæmd.  Og hvar eru þeir sjálfir í dag?  Lítill hópur sem aldrei mun ná sér neitt á strik.  Uppskera öll af gríðarmiklu Þýsku Hitlershrópi, von og væntingum er lítil.  Um þetta merkilega atriði fjalla ekki blöð vor heldur Klaustursmálið og nafngreinda einstaklinga því tengt.  Allt voða vont fólk þetta Klaustursfólk.

 

 

 

 

 

26 janúar 2019

Biblían nærir trú fólks og sér til þess að fólk lifi heilbrigða trú.  Gott er að venja sig á að bera sjálfur ábyrgð að þessu leiti.  Gildir fyrir allt lífið reyndar.  Hver ætli sé betur í stakk búin en maður sjálfur þarna?  Engin.  Það er ljóst.  Að vilja vera með fingurinn í lífi annarra manneskju og helst ekki sleppa af hendi er ágæt leið vilji fólk vera með einstakling hjá sér sem aldrei veit hvað hann vill né hvert að fara vegna þess að hafa aldrei fengið neitt alvöru tækifæri til að reyna sig.  Að fólk fái að vera það sjálft er réttur.  Með þeim hætti lærir það að standa með eigin ákvörðun og að fara skynsömu leiðina en ekki af því að ég sé með puttann á.  Lifum okkar eigin lífi og vitum sjálf hvert stefni.  Stjórnsemi er ekki besta leiðin fyrir annað fólk.  Enda bara frekja.  Að vilja hengi sig í belti annarrar manneskju hefur engum gagnast nema tímabundið.  En hve margir gera ekki þetta og bara áfram ósjálfstæðir og aumir? 

Það sem Guð ætlast til er að fólk lifi sjálfstæðu lífi.  Að vera í góðum samskiptum er gott en fríar engan við að lifa sjálfstætt né taka ábyrgð.  Eina sem fær breytt þessu stríði fólk við sjúkdóma og veikindi sem gerir að verkum að nauðsýnlegt sé að vera með það undir vernd og gæslu, sem er annað mál.  Þetta líka vita allir menn. 

Sama gildir um trúna.  Á henni þarf ég sjálfur að bera ábyrgð.  En geri ég það?  Tel það já og mig sjálfan vera á þeim stað í mínu trúarlífi og Kristur sé gerður opinber fyrir vor verk og ekkert þannig séð hjá manni í tómu rugli.  Og hvernig stendur á því?  Er þetta ekki bara hroki?  Örugglega í þínum augum.  En ég treysti Drottni fyrir eigin trú og kappkosta að vera vel að mér í Orði Guðs og lít ekki á að skilningur sem fengin er með þeim hætti sé neitt slakari vitneskja en aðrir hafi.  Og af hverju skildi ég ekki hugsa svona?  Spyrja má á móti hvort aðrir þjóna þá einhverjum orðum Guði en ég.  Hvaða þá?  Var það ekki Kristur sjálfur fyrir sinn Heilaga Anda sem á sínum tíma gaf vorn Heilagan Anda niður og fyllti mig trú?  Jú.  Og hví skildi ég þá ekki eftirleiðis bera ábyrgð á minni trú sjálfur og sýna útá við með verkum mínum, talsmáta mínum, framkomu minni að eiga til hreina trú og að talsmáti minn sé bæði Guðlegur og verkin mín líka Guðleg sem byggi upp fólk og engu minna en verk margra annarra manna fá gert?  Og hver er hæfari öðrum sem bara skilur rétt stöðu sína í Kristi og fer ekki lengra með neitt sem hann gerir en trúin staðfestir og viðurkennir? 

Hver er þá vandinn?  Hann er ekki fyrir hendi.  Nema máski í hugskoti manna og kvenna sjálfra.  Og allt svoleiðis getur reynst erfiðleikum bundið að fást neitt við.  Sé slík afstaða fyrir hendi.  Sem ekki er sjálfgefið að sé.

Og hví skildu aðrir vera eitthvað betur til þess fallnir að útskíra Orð Guðs?  Er þetta ekki oft partur vandans sem við er að eiga og hindri eðlilegan trúarþroska trúaðra einstaklinga sem endalaust horfir framhjá eigin getu og á aðra manneskju sem sér miklu hæfari.  Er slík afstaða ekki bara angi af mannamun sem við gerum og vísbending til okkar sjálfra um að við lítum sjálfið ekki réttum augum og höfum misskilið gjöfina frá himnum?  Er máski til í dæminu að gjafirnar sem Kristur gefi séu mismunandi.  Vissulega en hafa ekkert með neinn gæðamun að gera.  Væri svo færi Kristur í manngreinarálit rétt eins og ég.  Og hver trúir slíku um hann?  Engin væntanlega.  Sjá má að vandinn sé mest huglægur og að hamra þurfi á kennslunni:

Jakobsbréf: 1.21.  Leggið því af hvers konar saurugleik og alla vonsku og takið með hógværð á móti hinu gróðursetta orði er frelsað getur sálir ykkar“- „Gróðursetta Orð“- merkir að Orðinu var sáð og upp kom falleg rós í hjartanu sem hefur margt að gefa af skilningnum.  Á þetta erum við hvött að hlusta.  Við sjáum mikilvægi þess að bera sjálfir ábyrgð á eigin trú.  Allt sem ég þarf er í Biblíunni en ekki fyrirfram að vera í samvistum við tilteknar manneskjur.  Sem aldrei getur verið neitt annað en manngerð stoð.  Og þær bresta.  Jesús lifir!  Hann lifir! 

 

 

 

 

25 janúar 2019

Merkilegt með verk og hvernig þau fá komið í bak manna með hastarlegum afleiðingum.  Ekki bara þeirra sjálfra heldur margra í kring.  Einnig er gott að hugleiða að ekkert okkar er eyðisker út í svarta hafi sem engu máli skipti.  Aðstæður gætu komið upp sem sýni annað.  

Á þetta erum við oft látin reka okkur og ættum að vera farinn að fatta að eru afleiðingar af verkum okkar, orðum og hegðun.  En hversu treg erum við í taumi hvað þetta varðar?  Við sem fórum bara “ út á djammið“- sem hingað til hefur gengið snurðulaust fyrir sig.  Samt eitt kvöldið skeði skaði sem engum við borðið óraði fyrir.  Höfðu svo sem heyrt söguna um að veggirnir hafi eyru.  Akkúrat það skeði umrætt kvöl að veggirnir fengju eyru. 

Viti menn!  Næsta dag er ekki um annað talað en þessa nokkra einstaklinga sem rausuðu á bar blindfullir um fólk sem það þekkti og bar miður ekki gott orð.  Næsti dagur var mörgum úr hópnum dekksti dagur.  Veggirnir birtu alþjóð öll orðin og ekki bara orð á stangli heldur allt heila klabbið eins og það lagði sig.  Ekkert minna heldur en það var látið duga.  Og inn í öll þessu ósköp gengur blessað fólkið og hafnar mitt í hatrammri umræðu um sig sjálft.  Veggirnir með eyrun töluðu hátt.  Eiginlega of hátt.

Allir voru að tala um þetta.  Fullur og ófullur á samfélagsmiðlunum talaði um þetta, kaffiskúrar- og kaffistofur vinnustaða nefndu þetta.  Sumir inni töluðu sig upp í ofsahita.  Allt af völdum ósköp venjulegs fólks sem eitt kvöldið eftir vinnu ákveður að aðeins kneyfa beiskan og kryddaðan mjöðinn og að eyða smá stund með ágætum vinnufélögum sínum.  Eðlilegasta mál í heimi líkt og þúsundir aðrir landar og útlendingar gera í þessu landi án neinna eftirmála.  Nema kannski honum sem oft fylgir drykkjuskap.  Eins þynnka og mórall vegna of mikillar eyðslu sem fór svolítið úr böndunum, og slíks smotterís.  

Í þetta skiptið varð uppskera önnur og öllu dekkri.  Engin átti von á að allt væri orðið brjálað næsta dag er blessað fólkið risi úr rekkju til að byrja nýja dag.  Akkúrat það samt skeði.  Sáning.  Uppskera og afleiðing eigin ákvörðunar. 

Hinn vammlausi trylltist og sá sig knúin til að tjá sig nokkrum vel völdum orðum og með honum annar vammlaus.  Skyndilega eins og hendi veifað er allt orðið yfirfullt af vammlausu fólki sem segist sjálft hafa rúmleg efni á að dæma þetta ágæta fólk.  Sem í sjálfu sér er ágætis leið.  Það er að segja vilji menn ekki þurfa að benda um of á sig sjálfan.  Og hver vill það? 

Gömul saga og ný.  Notalega kvöld sem efnt var til breytist í hrylling, sögur, álit, tal og eða annað.  Í kyrrláta lífinu til margra ára hrikti, stoðir skekkjast og allt færist úr stað þaðan sem það áður var.  Og hverjum grunaði slíkt þetta kyrrláta og fagra kvöld sem fólkið gekk út í eins og svo oft áður hvort sem var með þessu tiltekna fólki eða öðru fólki og settist við borð til að fá sér öllara og spjalla svolitla stund við vinnufélaga.   Samt var þetta kvöldið sem allt breyttist á og dagurinn gerði vammlausan spinnigal og öskrandi.  Sáning.  Uppskera. 

Engin af þessu fólki er verra fólk en annað fólk.  Líka þó vammlaus haldi öðru fram og vilji það burt úr þingsal hæstvirts Alþingis og af út þingi.  Samt er svona mál ekki verk Siðanefndar hæstvirts Alþingis að fást við.  Hennar verkefni er að taka á málum sem gerast innan veggja stofnunarinnar sjálfrar og líkur þar.  Hvað menn geri utan síns vinnutíma er á þeirra val og kjósenda að skera úr um í kosningum.

Niðurstaðan er að enn sé í gildi sannleikurinn „Sáning og uppskera.“  Og hvað birtist?  Það sem sett var niður.  Vinnum góð verk og sleppum „öllaranum“ sem eigum í vanda með hann.

 

 

 

 

24 janúar 2019

Bjargræði!  Orð sem margir kunna og einstaka segja og máski heyra aðra tala sem telja að sé við næsta horn.  Sumir eru svartsýnir á allt svoleiðis og sjá hvorki bjargærði né von.  Hjá slíkum er stutt í þetta daglega svarta og sykurlausa umhverfi sem er mörgum vel þekkt umhverfi og veruleiki sem sumir telja að muni aldrei að eilífu breytast en er blekkingin stærsta.  Öllu hér í heimi má breyta til betri vegar.  Skoðaðu bara eigið líf og teldu skiptin sem hlutir og veruleiki færðust til betri vegar og að öllu leiti þér í hag.  Skiptin eru fleiri en þú hyggur og gætu komi þér á óvart.  Líka þú átt þína eigin bjargræðissögu en ekki bara einhver annar.  Ekki gleyma þessu. 

Neikvæðni er grasserandi hugarfar og er alið á henni með endalausum fregnum af, já, vonleysi og sögnum eins og:  „Þetta reddast ekki og getur ekki farið annað en illa“- og allt hitt með sem búið er að byggja menn upp af og gert til að draga úr fólki allan kjark og viðhalda allri þessari miklu reiði og gremju sem býr með svo mörgu okkar en þarf ekki að vera með í burðarpokanum.  Og allt verður dökkt og dimmt og fólk sér enga leið út.  Hvar er þá ljósið?  Slokknaði það.  Hvert fór það?  Þá fór ekki neitt og er þarna enn og ég get séð það, af því að ég vil sjá það.  Er það ekki annars málið? 

Verum jákvæð og segjum við okkur sjálf:  „Víst lagast þetta:  Víst koma betri tímar.“  Tölum orð sem vekja fólki vonarglætu.  Hví telja menn hina aðferðina betri?  Fyrir hvern?  Mig?

Að temjast við jákvætt hugarfar setur mann ekki með neinum hætti á stað blekkinga né sveipar raunveruleikan hulu með neinum hætti heldur er jákvæðni góð fyrir sinnið sem er þarna og spilar talsvert hlutverk hjá fólki og sker úr um hvort því líði vel í dag í eigin skinni eða illa í sama eigin skinni.  Jákvæðni er mönnum hjálplegt við að halda sér ungum því hún er upplífgandi afl sem kemur við manneskjuna sjálfa.  Kristur vill að allt hjá okkur sé „Já“ og eða „Nei“ og á við að við vitum hvað við viljum og segjum það sem við meinum.  Nei er ekki fyrirfram neitt neikvætt orð þó mörgum reynist erfitt að segja þetta sama „Nei.“  En það er annað viðfangsefni og nokkuð sem hvert og eitt okkar þarf að takast á við sig sjálft um og læra að geta sagt nei þar sem nei á við.  Þú þarft ekki að stökkva til þó einhver hringi sem loksins drattast í verk sem beðið hefur og biður þig um hjálp.  Þú mátt vel segja nei án þess að þurfa að gefa upp ástæðu fyrir né koma með útskíringar og afsakanir.

Stundum er nei upphaf vinslita og gerist í þeim tilvikum að einhver er í svakalegri „neyð“, að eigin áliti auðvitað, en fær svo framan í sig þvert nei við beiðni um „hjálp“ oft peningaláni, frá vini!  Hugsa sér!  Vini!  Við neiinu var brugðist hastarlega og ókvæða og vináttusambandið þar með rofið til eilífðar við þennan þarna „vin sinn.“  Hann hugleiðir ekki fyrr en máski seinna að þetta tiltekna nei varð til þess að flaskan sem hann vildi fá sér, nefndi að sjálfsögðu ekki, og drekka sig drukkinn, komst ekki í hans hendur sem á eftir gerði að verkum að ekkert varð úr fyrirhugðu fylleríi og upphafið að edrú ferli sem enn stendur mörgum árum síðar.

Mann sjálfur vel eftir svona atvikum að maður lá í símanum til að reyna útvega sér pening til brennivínskaupa.  Þó oftast gengi það eftir kom fyrir að engin ætti neitt fé aflögu og ekki um annað að ræða en hætta við.  Eftir á að hyggja var maður fullkomlega sáttur við ferlið og á sinn hátt þakklátur þó æsingurinn við að ná sér í væri yfirgengilegur meðan á honum stóð.  En skiptin sem maður komst ekki voru samt færri en hin sem maður komst og hin líklega teljandi á fingrum annarrar handar.  Þetta samt leiddi ekki til þess að flaskan færi hinsta sinn heldur kom sjálfur Drottinn að verki og tók þessa geðveiki alla saman burtu.  Fyrir það er ég óendanlega þakklátur þó ekki þakki ég lengur daglega fyrir verkið en gerði lengi vel.  Réttnefni er þegar menn segja að öl sé böl og að öl sé ekki innri maður heldur annar maður.

 

 

 

 

23 janúar 2019

Merkilegt með sumt.  Í dag er mikið talað um einelti og spurning orðið um hvað sé einelti.  Er það einelti að vera fólki ósamála og halda í sínar eigin skoðanir fram í rauðan dauðann?  Er það einelti að rífast við fólk um allt og ekkert og láta ekki af sínu rifrildi við kannski sömu manneskju sem bæði eru jafn þver og láta hvorugt undan?  Er það einelti?  Og hvors þá?  Í hverju liggur einelti?  Er ekki kominn tími til að menn skilgreini hvað einelti sé eftir að það varð orðið sem oftast er sagt? 

Einelti er ljótt.  Um það geta allir verið sammála.  En að vera ósammála manneskju er partur af lífinu sem menn sjálfir verða að skera úr um sem í eiga en ekki gera kröfu til þriðji aðili að hann bjargi.  Börn gera oft svoleiðis en hætta þegar fullorðinsárum er náð. 

Þegar við strákarnir lentum í orðaskaki, um ekki neitt að sjálfsögðu, alltaf svoleiðis, var gripið til þess ráðs er hvorki gekk né rak að leita til einhvers sér eldri sem lagði eitthvað inn í umræðuna.  Og allir fóru sáttir frá.  Að leysa málin sjálfur og hætta bullinu var stundum ekki inn í myndinni.  En þá vorum við enn börn.  Í dag mætast stálin stinn og engin miskunn sýnd. 

Er orðið tómt mál að tala um að einelti bara hætti alls ekki nema til sé kallaður þriðji aðli sem skakki leik?  Hvar erum við eiginlega stödd sé þetta reyndin? 

Á maður virkilega að trúa því að fólk sé orðið getulaust til að hreinlega hætta þessu sjálft og á eigin spýtur og taka upp annan og betri hátt og sið?  Sumt kemur manni hreint ekkert við og stundum er ranglega greint frá atburðarrás þó meðvirknin æpi upp af því sem hún heyrði og æði um.

Sé ég að þvarga og einelta einhvern, segjum það, hvað sem það öndvert er, væri þá vonlaust mál fyrir mig að hreinlega láta af þessari breytni minni og segja við sjálfan mig:  „Nú er nóg.  Nú slæ ég á aðra strengi og læt þessa framvegis vera?“- Getur verið að svona orð séu ófáanleg út um munn manns?  Væri máski eina leiðin til að eitthvað hætti að kalla til ágætan þriðja aðila.  Kjaftæði er þetta.

Ég var svo heppinn að eiga mér nokkra eldri bærður sem hægt var að leita til og skera úr fyrir sig í deilumálum sem fyrir kom að við félagarnir létum leiðast inn í.  En þá vorum við börn sem næst urðu fullorðið fólk sem létu af svona barnaskap og gengu sjálfir í að leysa úr slíkum þvættingi og úr flestum sínum málum án fyrirfram tilstuðlan þriðja aðila, þó ágætt gæti verið að vita af honum og kalla til undir sérstökum kringumstæðum, kæmi upp staða sem ætlaði ekki að leysast úr.  Eins og alltaf getur gerst.  Best er vitaskuld að koma sér ekki í svona þvargstöðu og er manns eigin ákvörðun hvort gerist.  Er slíkt sjónarmið kannski ekki lengur viðurkennt afl heldur bara þriðji aðili sem orðin er lykilmaður og ábyrgðarmaður hvort eineltið, viljum við nefna mál því nafni, hætti eða haldi áfram?  Er eina von manna orðið að hann komi og skeri þrætumann og hinn með honum niður úr snörunni?   

Hvað er þetta í grunninn annað en þessi háskalegi og ómögulegu bendandi fingur sem hreinsar mann sjálfan af allri sekt og skilur hinn eftir sekan upp fyrir haus þegar vitað er að þegar tveir deili er annar aðilinn aldrei með öllu saklaus þó hinn segi að allt hafi verið að kenna. 

Við erum skynsamt fólk sem getum leyst málin farsællega og gert gott úr öllu saman.  Ein leiðin til sátta er að láta af allri kröfugerð sem ætlast til ofuriðrunar hjá öðru fólki.  Meðvirknin býr til hæstu hrópin og er stærri vandi en margur hyggur í svona málum.  Og hvernig læknast menn af meðvirkni.  Veit ekki en þó að hún er þarna og sé meinssemd.

 

 

 

 

21 janúar 2019

Tel að allir sem til þekki blandist ekki hugur um að fyrir trú þurfi að hafa og að hún viðhaldist ekki á neinu silfurfati þó segja megi um hana að þannig sé hún komin til hvers manns.  Trúin er gjöf og upphafsreitur mikillar göngu. 

Allir taka við gjöfinni fagnandi og í eldlegum móði og fá staðfestingu um að víst sé Guð og að allt varð til fyrir Orð Guðs.  Að byrjunin sé öflug og manneskjunni ógleymanleg er skír vilji Guðs sem veit allt og líka að margt muni mæta fólki á þessari leið sem á stund frelsunarinnar það hefur enga glóru um né gera nokkra grein fyrir.  Þetta er ástæðan fyrir að maðurinn fær yfir sig dýrðarljóma Drottins sem hann aldrei gleymir.  Nýja testamentið er fyllt Orðum sem afskaplega mikilvægt er að hafa góð skil á og yfir opinberun.   Opinberun er annað orð yfir skilning manns.  Það er gegnum mátt skilnings sem eitthvað hjá okkur tekur breytingum.  Og skilningurinn segir við mig:  „Núna sérðu glöggt.“-

Að margt mæti trúnni eru fyrir Orð í bókinni sem taka af allan vafa um við hvað sé að eiga.  Allt þetta og meira til er sett fram til að menn sem eru hólpnir haldist við og standist eldraunir og vaxa af í sinni trú.  Allt með tilgani sem Drottinn sjálfur hefur alla yfirumsjón með og mun grípa inní atburðarás sjái hann að eitthvað sé að bresta. 

Það er í gegnum trúna sem við erum í gjörgæslu.  Drottin horfir til trúarinnar og sér allt sem bærist í og með manneskju.  Þar er og sannleikurinn um hvern og einn einstakling.  Þetta les hann og gerir einn.  Styrkur er falin í þeirri vissu minni að Drottinn þekki mig og okkur öll.  Fylgir trú enda ekki hópi heldur hverjum einstaklingi.  Margir einstaklingar hins vegar mynda hóp trúaðs fólks. 

Munum þetta, að trú er ekki einvörðungu til að manneskja bara haldist upprétt í lífinu heldur taki skrefin sem trúin bíður henni að gera.  Skrefin af trúnni er merki um vöxt.  Hvort sem er mikinn eða lítinn.  Vöxtur er jákvætt hugtak öndvert við kyrrstöðu eða skref til baka.  Allt gerlegt og er val mannsins á hverjum tíma hvernig gert sé.  Vilji Guðs er skír.  „Fram á við:“

„Hebreabréfið. 10. 34-38.  Þið þjáðust með bandingjum og tókuð því með gleði er þið voruð rænd eignum ykkar því að þið vissuð að þið áttuð sjálf betri eign og varanlega.  Varpið því eigi frá ykkur djörfung ykkar. Hún mun hljóta mikla umbun.  Þolgæðis hafið þið þörf, til þess að þið gerið Guðs vilja og öðlist fyrirheitið.  Því að:  Innan harla skamms tíma mun sá koma sem koma á og ekki dvelst honum.  Minn réttláti mun lifa fyrir trúna en skjóti hann sér undan þá hefur sála mín ekki velþóknun á honum.“ –

Hér fáum við staðfestingu um að trúargangan hafi í för með sér allskonar og getum máski betur skilið hví fyrstu kynni okkar af samskiptunum við lifandi Jesús sé fólki svo ógleymanlegt og áhrifaríkt.  Trúið því að hvert og eitt okkar munum oftsinnis vera minnt á hvernig við tókum við og hvað skeði þegar ljósið rann upp yfir okkur um að Jesús væri raunverulegur.  Allt með sama tilgangi.  Fá okkur til haldast kyrr á veginum.  Aftur segjum við um Guð að hann viti allt og mælum heilt.  Einnig kemur fram í texta Hebreabréfsins að Drottinn geri kröfu á sitt fólk.  Hann talar um trúna sem hann segir um að skjóti menn sér undan hafi sála hans, Drottins, enga velþóknun á viðkomandi.

Séu menn í Guði deyr í þeim heigullinn.  Drottinn getur ekki notast við heigla.  Hér sjáum við glöggt hversu trúin sé nauðsýnleg og hve mikla áherslu Drottinn leggi á umfram annað trú vora.  Hann notast við trú mína og vill að trú mín vaxi, eflist, þiggi rétt fóður til að fá eflst eins og trúnni er ætlað.  „Trú“ sem ekki leggur áherslu á Orð Biblíunnar er ekki trú.  Trúin er frá Guði og Drottinn er Orðið.  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

20 januar 2019

„1Pétursbréf. 3. 10-12.  Sá sem vill elska lífið og sjá góða daga haldi tungu sinni frá vondu og vörum sínum frá svikatali.  Hann sneiði hjá illu og geri gott, ástundi frið og keppi eftir honum.  Því að augu Drottins hvíla á réttlátum og eyru hans hneigjast að bænum þeirra.  En auglit Drottins er gegn þeim sem illt gera.“ - Uppskrift að góðum degi.  Ef við förum gegnum þessar dyr inn í daginn mætir okkur fyrirheiti Drottins um hvernig dagurinn muni verða að kveldi dags.  Einn dagur í einu.  Erum við til?

Við þetta kristna fólk erum í forréttinda hópnum fyrir að hafa aðgang að öflugum og kjarnmiklum boðskap sem þessum.  Að taka við honum og vinna áfram undir hans leiðsögn er lykill að vegferð sem engin eftirá mun sjá eftir en engin nema handhafi stjórnar hvort gerist.  Ef við gerum Orðin að þá erum við þetta heppna fólk sem leitumst eftir gæfu í okkar lífi og engu öðru.  Málið er að fylgja fyrirmælum Drottins og varðveita í vorum hjörtum.  Og hjarta vort verður af göfugt.  Allt að þakka honum sem er gegnumgangandi elska og kærleikur.

Allt sem þarf er til staðar.  Við þurfum ekki að fara neitt, hitta neinn, fá neitt lánað hjá neinum til að fá gert það sem þarf heldur leita inn á við og sækja verkfærin þar því þar eru þau öll saman og allt annað sem verkið kallar eftir.  Verkfærakistan ert þú sjálfur og getur sótt verkfærin og á eftir gert verkið hvar sem þú ert staddur.  Og orðin hér ofar verða sýnilegt og gæfuspor bæði hans sem gerði og hins sem naut af góðs.  Blessun í tvær áttir.  Við erum án afsökunar.  Að bera verkfæratöskuna í sinni eigin hendi og kvarta hástöfum um að hafa engan hamarinn til að fá neglt naglann fyrir myndina að hanga á er aumleg afsökun.  En hve oft grípum við ekki til hennar? 

Sama gildir um þá sem segja að þeir finni ekki fyrir Kristi sem þó segist búa í hjarta einstaklings og hljóti því að vera þar sem viðkomandi einstaklingur sé.  Ætli ástæðan sé ekki frekar dulan sem breidd var yfir Krist í hjartanu.  Aftur komum við að sama að hvert og eitt okkar séum sjálf verkfærakistan sem í er allt verkfærasafnið sem á þarf að halda til hvaða góða verks sem er sem lítur að trúnni og framkvæmd trúarinnar.  Og hvar er nú afsökunin?  Hún er í raun og veru útilokuð.

Allir menn geta stjórnað og stýrt tungu sinni.  Allir menn eru einfærir um að hafa vald á talanda sínum.  Allir geta talað mjúklega, hóglátlega og vanið sig að segja orð til uppbyggingar og engin til niðurrifs.  Engin nema einstaklingurinn sjálfur gerir slíkt.  Þetta nefnilega snýst oftar en við gerum okkur grein fyrir um mitt val.  Um þitt val.  Já, í þessum degi.  Jesús dó og reis upp til að vinna verk sín hér og nú.  Orðin hér ofar gilda fyrir daginn í dag.  Í dag þarf ég að gæta orða minna.  Í dag þarf ég að velja orðin sem út um minn munn berast.  Í dag gætu orðin dregið mann og konu til Krists, eða fælt frá.  Hér liggur valdið.

Hugsið ykkur gæfuna og gróandann í lífinu tækju menn við svona boðskap og gerðu hver og einn að sínu lífsmunstri sérhvern dag og hvar sem þeir væru.  Allt er til taks og raunverulega ekkert sem vantar nema ef vera skyldi að nota það sem þegar er fyrir hendi og gengur með öllu fólki alla daga árið í gegn í Kristi.  Hugsið ykkur gullið sem stráð væri út um allar trissur og verðmætin sem hver einstaklingur bæri fram sem bara tæki þessa ákvörðun fyrir sig um að vinna með þessum hætti.

Engin þarf að fara upp í himinninn til að sækja Krist.  Hann hefur sjálfur komið sér fyrir í hverri manneskju sem er hans.  Þar vill hann starfa, hlúa að, vera fyrirmynd og sýna heiminum allt sem hann hefur ekki en býr í Kristi sem gengur í þér og í mér sem á hann trúum og erum hér fyrir hann og til að opinbera dýrð Drottins.  Hann hvetur okkur til að gæta orða okkar og gera gott.  Hvernig líst okkur á?  Skandall?  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

19 janúar 2019

Donald Trump hefur í sinni Bandarísku forsetatíð verið nokkuð tíðrætt um falsfréttina sem hann segir um að hafi meira vægi í samfélögum en góðu hófi gegni.  Falsfréttin er sín gúrka í gúrkutíðinni sem lesa má í hvort sem er gömlum og grónum fréttamiðlum og óbeisluðum samfélagsmiðlum sem allskonar fólk ber ábyrgð á, en þó enga, því svo margt sem þar er framsett er bæði án ritstjórnar, aga og alls sem óbeislaður hefur ekki en þarfnast.  Er falsfrétt er skrifuð er orðinu sannleikur fyrst allra ýtt út og til verður léleg skáldsaga.  Og viljum við hana?  Örugglega ekki en hversu margir taka ekki undir það sem þeir lásu í einhverju blaðinu án þess að kynna sér neitt hvað í gangi sé.  Slíkur málflutningur hefur loksins fengið rétt nafn, sem er „Fallsfrétt.“ 

Falsfréttin fæddist ekki með tilkomu Netsins né samfélagsmiðla heldur hefur alltaf verið til en óx fiskur um hrygg með samfélagsmiðlunum vegna þess að með tilurð þeirra urðu þeir sem tjá sig á einni nóttu stór hópur fullra og ófullra einstakling pikkandi á lyklaborð og mögulega sína eigin „Falsfrétt“ en töldu þó sannleikann sjálfan.  Og viðbrögðin maður minn.  Þau voru stórkostleg.  Og öll lækinn.  Tölum ekki um þau.  Maður verður maður ársins og maður sannleikans kominn fram holdi klæddur?  En ætli það.   Allt er gert til að ófögnuðurinn “Fallsfrétt“ lifi deginum lengur því falsfréttin getur ekki lifað nema einhver setjist niður og tjái sig um hana.  Hve margir eyða ekki af tíma sínum til einskis í stað þess að velja að lifa?  Falsfréttin hefur í för með sér dauða.

Frú “Falsfrétt“ er staðreynd í vorum samfélögum.  Og falsfrétt er þetta sem við hér erum að tala um.  Sem sagt eitthvað er sagt vera til en er þegar allt kemur til alls bara teiknuð og burtflogin kartafla og gúrka sem mörgum þó finnst vera notalegt og þægilegt að tjá sig um og vera bragðgóð og vel krydduð tilvera hvort sem er fullum eða ófullum þó gúrku þá arna sé hvergi að finna og hafa engan samstað og er fullkomlega eðlilegt að gerist um ekkert.  Og hvar á ekkert heima?  Hvar annarstaðar en í höfði manns og konu sem span, bjó til og fór svo að lokum að trúa?  Samt var það gúrka sem var aldrei fræ, óx aldrei eins og allt annað sem hvergi er til.  Erfitt er að hýsa eitthvað sem er ekki að finna.  Hrein tímaeyðsla kæru vinir.  Menn eiga hætta allri tímaeyðslu en verja tíma sínum þess í stað vel og til gagnlegra verka en ekki í tóma tjöru.

En svona getur nú lífsleiðin orðið mikill hjá fólki sem finnur sér aldrei neitt til dundurs og býr til eitt stykki „Falsfrétt“ til að hreinlega drepast ekki úr leiðindum.  „Falsfréttina“ sá svo annar lífsleiður og lifnaði smá af við og svaraði í kommentakerfinu.  En var deginum bjargað?  Tilgangsleysi.  Það heitir það.

Að láta fallsfrétt vera aflið í sínu lífi sem bjargi deginum segir okkur margt um ástandið, vonleysið, depurðina, lífsleiðan og margt annað sem nútíma samfélög hafa.  Skáldskapur fullra og ófullra ríður hér húsum og eirir engu og blaðrar í tilgangsleysi til að tíminn hreinlega stoppi ekki.  „Tilgangsleysi“ kæru vinir.  Það heitir það.  – Tilgangsleysi er einkunnarorð fleira fólks en okkur grunar en er samt ótækt orð og lélegasta einkunnarorð sem hægt er að velja sér.  Önnur skárri eru til.  Eins og „Von.- Og „Víst lagast þetta.“

Veruleiki minn ætti að vera fullur af fögrum verkum.  Góð verk göfga og bæta lífið öndvert við „Falsfréttina“ sem er alls ófær um slíkt vegna þess að vera gúrka sem ekki er til.  „Fallsfrétt“ er ekki fóður göfugs tilgangs né vonarneista í hjarta.  Falsfréttin kemur af langvarandi vonleysi fólks.  Í kjölfarið verður til lífsleiði í hjarta.  Og honum skortir allan tilgang.  Og hvar getur slíkt endað með öðru en fúlli og fullri „Falsfrétt“ og sögu um gúrku sem er ekki til.  Munum!  „Fallsfrétt“ er annað orð yfir lygi.  Og hver vill lygi?  „Fólk vill ekki heyra sannleikan“- heyrist stundum sagt.  Bull og þvæla.  Fólk elskar sannleikann hafi það bara að honum aðgang.

 

 

 

 

18 janúar 2019

 

Kristur gerði allar breytingar sem nauðsýnlegar eru ætti ein manneskja að komast til himins.  Ekkert verka minna, engin pæling mín né nokkurt góðverka minna mundu duga til að opna hlið himins fyrir fólki eins og mér né nokkurri annarri manneskju.  Ekkert minna heldur en Kristur sjálfur komin frá himni dugði.  Guð sjálfur tók ákvörðun um að bjarga fólki og hafði til þess ráð.  Er það enda allt hjá honum og í hans eigin hendi.

En vissulega hef ég ráð, vissulega framkvæmi ég margt og geri sumt verkið vel.  Samt er það svo að ekkert verka minna, engar vangaveltur mínar né neitt sem ég gæti látið mér detta í hug kæmi einum einasta manni til himins né opnað augu nokkurrar manneskju. 

Frá fyrstu tíð var ofurpastorinn blekking og með honum ofurpredikarinn sem fólk gegnum alla kirkjusöguna hefur haft á ofurdálæti og hrifist af og gert upp úr bæði skóm og buxum.  Við sjáum að þeir eru ekki leiðin.  Enda bara veiklundaðir menn sem, rétt eins og ég og þú, vildu vel en dugði þó hvergi í máli sem þessu. 

Trú mín, hönd mín daglega í hendi hans er leiðin.  Fótspor hans sem ég sjálfur ven mig við að fara í er leiðin.  Trú mín sannfærir mig um allt þetta sem líka er gjöf frá honum sem getur, kann og veit, og eru stundum orð sem ég máski gríp til sjálfur en eru jafn marklaus og þín orð skorti þau Guðleg verk.  Sem sagt leiðin til himna er útilokuð án beinna inngripa sjálfs Drottins. 

Það er Guð sem getur þar sem ég get ekki, kann né skil ekki, og gerir gegnum Son sinn Jesús sem gerði og endaði eins og við vitum á krossinum þar sem hann gaf upp anda sinn en Guð sjálfur reisti upp frá dauðum.  Þarna fékk ég leiðina sem ég í dag segi um að sé leiðin mín heim.  Í henni á ég ekki hænufet en hef heimild hans til að fara vegna þess að hann gaf mér trú sem segir mér sannleikann og hefur að nokkru leiti brotið á bak aftur þrjósku mína, stífni mína, þrákelkni mína,vitleysu mína og já,einnig heimsku mína sem áður einkenndi sumt í manns mínu fari sem þú veist allt um.

Honum gef ég dýrð og allan heiður en engum mönnum og heldur ekki mér sjálfum sem á hvort eð er á ekkert í þessu heldur einvörðungu nýti og máski birtist einhverjum í heilbrigðari lífsmáta.  Allt þetta góða sem ég mögulega má státa af eru allt verk Jesús í mínu lífi.  Og punktur á eftir.  Þetta er ástæðan fyrir að ég í dag gef honum alla dýrð og lít á mig sjálfan sem einvörðungu þiggjanda úr hendi Drottins míns.  Líka þó stundum geri ég bara brot af vilja hans.  Ég þjóna nefnilega fyrirgefandi Guði og um leið höfundi fyrirgefningarinnar og er ríkur af náð og miskunn sem er allt fóður til að allt hitt verði að framkvæmd. 

Náð lifandi Guðs er meiri og hærri en við nokkurn tímann munum til fulls skilja.  Svo há, víð og breið er náð Guðs og miskunn til okkar mannanna að hún tekur yfir allt bara vegna þess að ég trúi á Jesús.  En og aftur sjáum við að mín eigin verk duga ekki.  Gangist ég við þessu hef ég verk sem ég vel má vera stoltur af.  Sem og Orðum hans, að hann sjái ekki eftir neinu sem hann geri.

Í dag tala ég um ríki Guðs á himnum sem leiðina mína heim og hef hans leifi til að taka svo til orða.  Og það sem eftir er af göngunni mun ég áfram líta á mig sjálfan sem bara þiggjanda úr hendi Drottins.  Og það nægir til að ég lifi lífi honum velþóknanlegu sjálfum mér til heilla og blessunar.  Fórnin sem ég færi er nú ekki meiri en þetta. 

Sem sagt!  Rétta kennslu getum við innt af hendi en aldrei nema vera í tryggu og góðu samfélagi við hann sem þóknaðist að gefa mér hlutdeild í sínum eigin sigri sem ég hvergi kom nálægt en gekk samt inn í gegnum kærleika hans og meðbyr sem ég nýti og Andinn Heilagi hefur opinberað mér hver sé og kennt mér að nota og gera Guði til dýrár.  Hef ég gert það?  Örugglega ekki ættir þú að svara spurningunni fyrir mig.  En ég fyrirgef þér því og veit að enn hef ég náð Drottins yfir mér og bið um sama fyrir þig eins og sæmir fólk sem lært hefur að elska náungan eins og hann er.  Hver á eftir sem hann er.  Lifum því í sátt hvort við annað.  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.  (Og nú ætla ég að biðja)

 

 

 

 

17 januar 2019

Merkilegt það sem nú er að gerast hjá vinum okkar í Bretlandi sem nýverið felldu samning ríkisstjórnarinnar um leiðina fyrir landið út úr ESB og fengu í kjölfarið vantrausttillögu á ríkisstjórn Theresu May sem Breska stjórnarandstaðan fljótlega eftir lagði fram eins og líka hún hafði talið um, færi atkvæðagreiðslan eins og hún fór.

Í augum manneskju standandi í fjarlægð frá atburðum er ekki annað að sjá en að þarna sé ferðinni afstaðan gamalkunna „Haltu mér slepptu mér.“  Með öðrum orðum:  „Við getum ekki samþykkt leiðina sem þið völduð en treystum ykkur til að koma fram með annan samning betri.“  Samt var frú May búin að gefa út yfirlýsingu þess efnis að betri samning heldur en þennan sem hún bar fram væri ekki í boði.  Allt er þetta nú svolítið á haus sem bendir til nokkurs ráðaleysis í Breska þinginu um þetta mál.

Að áliti höfundar er það merkilegt þetta sem nú er að gerast út í Bretlandi.  Já, og spennandi.  Ekki verður neitt annað sagt.

Í huga manns kemur Icesave- samningarnir sem þáverandi ríkisstjórn, eftir hrunið 2008, lagði fram sem lausn málsins sem þá var og gerðu sem hina einu lausn sem í boði væri.  Öllum þessum samningum hafnaði íslenska þjóðin og uppskar að endingu nýjan, sem eftir á að hyggja var hinum betri.  Í dag er ekki annað að sjá en að þessir þrír Icesave- samningar sem komið var fram með hafi haft það eitt markmið að troða íslendingum inn í ESB öndvert við Brexit samning þeirra Breta í dag sem vilja landið út úr ESB.

 

 

 

 

10 janúar 2019

Klukkubreyting.

Það að hringla með klukkuna á Íslandi hófst árið 1907 er sett voru lög um, til að allar klukkur á Íslandi hefðu sama tíma.  Hvað sem menn segja um svona aðgerðir að þá var það svo að ekki var klukkan í þessu landi allstaðar nákvæmlega eins.  En 1907 segja lög til um það að á Íslandi skildi klukkan framvegis vera klukkustund á eftir svokölluðum Greenwihs- tíma.  Áður hafði þetta verið svolítið breytilegt því að klukkan í Reykjavík var ekki nákvæmlega sama og á Akureyri.  Eðlilega þar sem samgöngur á milli staðana voru ekki svo miklar og fráleitt stöðugar og ekkert útvarpið sem náði til allra landsmanna sem með reglulegu millibili sagði fólki hvað klukkan væri og tilgangurinn kannski að menn samræmdu tímann hvar sem var á landinu.  Ef rétt reynist má sjá að allt hefur sinn tilgang.

Höfundur mann vel þegar þulir Ríkisútvarpsins sögðu hlustendum hvað klukkan væri og gerðu í tíma og ótíma.  Þetta má kannski rekja til þess að tíminn hér áður fyrr var ekki hinn sami hvar sem var á landinu.  Að segja hvað klukkunni líður heldur velli því þulir dagsins og þáttastjórnendur segja okkur hvað klukkan sé og eru ósparir á en gera meira til að hafa sjálfur eitthvað að segja, verandi í beinni útsendingu en af beinni þörf fyrir slíkar upplýsingar í þessu landi eins og kannski var á upphafsdögum Ríkisútvarpsins.  En það eins og margir vita, hóf útsendingar 30 desember 1930 og má reikna með að fyrstu orðin sem þaðan bárust hafi tengst væntanlegu jólahaldi og að menn enn þorað að nefna orðin „Guð, kirkja, trú, ásamt nafninu Jesús Kristur“- án þess að eiga á hættu að vera skammaðir af hlustendum, eins og líklega yrði gert í dag heyrðust þessi orð of oft þar á bæ.  Heyrast þau enda aldrei og hættan á tiltali hlustenda er vart fyrir hendi.

Hvað um það allt saman að þá er ljóst að menn hafi svolítið verið að hringla með þetta klukkumál fram og til baka því fram kemur að árið 1917 var heimilt að flýta klukkunni um allt að einn og hálfan tíma frá því sem lögin frá 1907 kváðu á um og beitt á árunum 1917 til ársins1921 þegar klukkunni var flýtt um eina klukkustund yfir sumarið og stóð þá eins og Greenwihs tíminn sagði til um.  Á árunum 1922 til 1938 var hins vegar ekkert verið að hrófla neitt við klukkunni og hún áfram höfð klukkutíma á eftir honum í Greenwihs, sem allt virðist vera miðað við í þessum efnum.

1939 var aftur tekinn upp sá siður að hreyfa klukkuna yfir sumarið og færa fram um eina klukkustund og svo aftur til baka er vetur gekk í garð og hélst svo næstu þrjá áratugi.  Höfundur mann vel þá tíma þegar þetta var gert.  Hvor hann hefði á einhverjar skoðun mann hann ekki og líklegt að verkið hafi bara verið eitt af þessum verkum sem allir gerðu hvort sem það skipti máli eða skipti engu máli.

Í síðasta skipti sem íslendingar skipta á milli sumartíma og vetratíma er árið 1968 sem er sama ár og hvíta Albúm Bítlanna kom út.  Hvort samhengi sé þarna á milli eða um hreina tilviljun að ræða verður ekki reynt að svara hér.  En eftir það hafa íslendingar haft hjá sér sama tíma og þennan blessaða Greenwihs tíma og Hvíta albúm The Beatles enn spilað og Krists áfram ógetið.  Nema ef vera skildi í steindauðri og sögutengdri samantekt.

Langt er frá því að íslendingar séu á einhverju eyðiskeri staddir hvað það verk varðar að hreyfa ekki tímann hjá sér því sannleikurinn er að flestar aðrar þjóðir veraldarinnar gera sama.  Þjóðir sem breyta tímanum hjá sér eru í miklum minnihluta.

Af og til koma upp raddir í þessu landi sem vilja gera þessa breytingar og hafa hér sumar- og vetratíma sem þó getur ekki orðið af nema Alþingi íslendinga fyrst setji um þetta lög.

 

 

 

 

8 janúar 2018

Ekki eru menn oft hvattir til að gera góð verk og slíkar fréttir fátíðar og fáséðar á opinberum vettvangi.  Samt fara fréttir víða og allt þannig séð orðið yfirfullt af þeim þó fátt sé um hvatningu til fólks um að gera góð verk og stunda góð verk og lifa góð verk og skilgreina betur hvað góð verk séu.  Ófáar eru fréttirnar um illa meðferð, níð margskonar, svik og pretti.  Eru þetta þá góð verk og einu góðu verkin sem menn vinni?  Er máski svo komið að orðin „góð verk“ hafi misst vægi og þau dag merki annað en orðin sjálf segja?  Er mögulegt að framkvæmdin „góð verk“ sé lent á villugötum og að engum komi þessi orð til hugar lengur af því einu að skilja ekki eins og skilja ber?  Og hvað eru góð verk?  Finnst fólki það gott verk að fletta ofan af fólki þó áhöld sé um raunverulega sekt og málið líklega tilreitt af öðrum, kannski beiskri og reiðri manneskju og haldið vakandi af henni?  Er það þá orðið gott verk að koma fram með slíkt?  Stundum mætti ætla að svo sé.

Já, hverju sætir þetta og hverju öðru en minni vitund fólks um Guð og Son hans Jesús Krist og Orðin sem hann hefur ritað í bók sem heitir Biblían sem æ færri vita deila á vegna þess að lesa ekki og eða snúið sér frá henni og til annarskonar áttrúnað en lifandi upprisins Jesús.

Fólk sem Biblíuna les opnar vart svo bókina en það fái ekki hvatningu til sín um að gera góð verk og engin vond, virða og elska náungan eins og sjálfan sig og dæma hann ekki  Er Biblían enda tengd himninum og um leið sjálfum Drottni en hitt allt meira og minna jörðinni sem féll við skilningstré góð og ills og á sér enga upprisu von: 

Fyrsta Jóhannesarbréf 5. kafli. 1-4.

Hver sem trúir að Jesús sé Kristur er barn Guðs og hver sem elskar föðurinn elskar einnig barn hans.  Við vitum að við elskum börn Guðs af því að við elskum Guð og breytum eftir boðorðum hans.  Því að elskan til Guðs birtist í að við höldum boðorð hans. Og boðorð hans eru ekki þung því að sérhvert barn Guðs sigrar heiminn og trú okkar er sigurinn, hún hefur sigrað heiminn.“- Hér er talað um að trú vor hafi sigrað heiminn.  Ekki er átt við með bareflum og ofbeldi heldur fyrir það að hafa gert gott verk sem menn hrifust af vegna þess að vera góð.  Að þeim dregst fólk og fer á eftir til Krists og byrjar sjálft að framkvæma góð verk og komið með réttan skilning á hvað séu góð verk og engin vond.  Það er með þeim hætti sem sigrarnir vinnast en getur ekki gerst nema fyrst að ganga Jesús á hönd sem eftirleiðis hvetur sitt fólk á degi hverjum til að stunda góð verk.  Við þurfum að komast burt og frá valdi heimsins til að ná þessum stað.  Orðið segir sjálft að heiminum sé engin friður búinn.  Hvatningin er til staðar en mitt að leita þangað sem þetta er framborið og tiltækt.  Og ég fer til trúarinnar.

Títusarbréfið. 2. 12-15. 

Því að náð Guðs hefur opinberast til sáluhjálpar öllum mönnum.  Hún kennir okkur að afneita óguðleik og veraldlegum girndum og lifa hóglátlega, réttvíslega og guðrækilega í heimi þessum, eftirvæntingu okkar sælu vonar, að hinn mikli Guð og frelsari vor Jesús Kristur opinberist í dýrð sinni.  Hann gaf sjálfan sig fyrir okkur til þess að hann leysti okkur frá öllu ranglæti og hreinsaði sjálfum sér til handa eignarlýð, kostgæfinn til góðra verka.  Tala þú þetta og uppörva og vanda um með allri röggsemi.  Lát engan lítilsvirða þig.“ – Sjáum við mikið af svona tali í öllu þessu kraðaki skrifaðs máls sem blasir við augum í hvert sinn sem blað er opnað, sjónvarp skoðað og eða þessara síða á Netinu sem hver og einn notandi er sinn eigin ritstjórinn sem fáir valda vel?  Vissulega er þetta þarna en samt í miklum minnihluta.  Við þurfum Jesús.  Hann lifir!  Drottinn lifir!  Amen.

 

 

 

 

7 janúar 2019

Hvarvetna þar sem regla er viðhöfð þar líka er betra skikk á.  Framkvæmdin verður betri og markvissari og menn ganga að hlutum vísum.  Þar sem öðruvísi háttar til ríkir viss glundroði á staðnum og of mikill tími fer í að leita af þeirri ástæðu að næsti maður sem nýtti á undan ., og líka mátt, gekk ekki frá eftir sig: “Æ ég gleymdi því“- sagði hann aðspurður þegar ástæðan líklega er kæruleysi.  Eða:  “Ég nennti því ekki.“- Við þekkjum þessa báða.

Að vera með einhvern sem heldur utan um mál, til að mynda öll frágangsmál eftir vinnu, ef svo má segja, er styrkur hvers firma en ekki veikleiki.  Þetta mikilvæga atriðið mætti því oftar vel vera ofar en stundum er bara upp á mórallinn og svona samskipti manna á milli og tekur tillitsemi.  Öll fyrirtæki, heimili, eða bara nefndu það, sem vilja taka sig alvarlega og eru öflug og góð fyrirtæki, og stöndug heimili, ekki endilega verið að tala um í fjárhagslegu tilliti, eru það vegna þess að vera með hjá sér vissa grunnþætti og skipulag í lagi og séð um að svo sé í verki.  Þau halda utan um það sem þau segja sig standa fyrir og fá af tekjur í hvaða formi sem er og eignast trausta og góða viðskiptavini af að sjá að eru traustsins verðir.

Á þessari hugsun, að hafa með yfirumsjón, örlar hér.  Þú og trú þín ert manneskjan í verkið!!:  „Gvööð ég, sem þori ekki á klósettið einsömul:“

„Títusarbréfið: 1. 5-6.  Ég lét þig eftir á Krít til þess að þú færðir í lag það sem ógert var og skipaðir öldunga í hverri borg svo sem ég lagði fyrir þig.  Öldungur á að vera óaðfinnanlegur, einkvæntur, börn hans trúuð og ekki orðuð við léttúð eða agaleysi.  Því að biskup á að vera óaðfinnanlegur þar sem hann er ráðsmaður Guðs. Hann á ekki að vera sjálfbirgingur, ekki bráður, ekki drykkfelldur, ekki ofsafenginn, ekki sólginn í ljótan gróða.

Páll gerir kröfur til fólksins sem leiðir starf sem Páll boðaði Orðið í en skildi eftir handa öðrum að halda áfram með.  Í auðvitað góðri trú.  Seinni sér Páll, eða verður þess áskynja með öðrum hætti, að ekki sé allt með felldu þarna og fer þess á leit við Títus að hann kíki þar við og komi í lag sem í ólagi sé og tengist líklega eitthvað fólkinu sem fer fyrir.  Páll segir að öldungur eigi ekki að vera bráður, ekki drykkfelldur og þar fram eftir götunum sem bendir til að þetta það hafi verið partur vandans. 

En um hvað er verið að tala?  Yfirráð feitra og hempuklæddra kalla og kellinga sem koma saman annað veifið og fara yfir stöðuna eftir að hafa borðað dýrindisrétti og ropað á eftir?  Nei.  Um Orðið sjálft.  Orðið og Orðið eitt er yfirstjórn kirkjunnar og um leið safnaðanna.  Það eitt fær skorið úr um hvað sé rétt og hvað rangt og leiðréttir stefnu sem menn hafa komið á rangri.  Orðið fæst við hvern söfnuð, kirkju, fyrir sig og er hið leiðbeinandi afl þar innandyra og leysir mál sem kunna að vera uppi sem einhver vafi er um.  Að vísu kemur ráðið gegnum munn manns eða konu en aldrei nema frá fólki sem vel er að sér í Orðinu og les reglulega og biður Guð sjálfan um leiðsögn.  Rétt eins og gera má ráð fyrir að Páll geri er hann tekur ákvörðun um að senda Títus í leiðangur til að lagfæra verk safnaðarins sem greinilegur styrr stóð um.  Ekki gleyma mikilvægi Orðsins.  Ekki heldur árið „Hey það er 2019“- og mitt inn í hrokanum sem heimurinn fer vaxandi í og blæs á allt sem er ráðsett og hindrar að eigin áliti MIG í að gera hvaðeina sem ÉG sjálfur vill.

Allstaðar þar sem Orðið fær að leiða, ríkja og ráða eru verkin áþekk hjá hverri kirkju fyrir sig og m leið góðilmur Drottins.  Misvitrir menn geta ekki komið í staðinn fyrir Orðið sjálft í sinni umsögn um kirkju né hvernig henni sé ætlað að starfa.  Við þurfum ekki mannlega yfirstjórn, þannig séð, nema þá hana sem að öllu leiti lætur verkin tala og gerir út frá Orðinu.

En verum róleg.  Jesús lifir!  Hann lifir!  Amen.

 

 

 

 

4 janúar 2019

Maður ársins tilheyrir.  Um afrek er ekki alltaf spurt og æ sjaldnar á þessum dögum.  Titillinn „Maður ársins“ er að verða bastarður, ekki átt við manneskjur, vegna þess að allt er opið og lítið mál orðið að finna „Mann ársins“ vegna kraðaks upplýsinga sem í boði er.  Áhöld er orðið um raunveruleg afrek „Manns ársins“- þó verðlaunin hreppi.  Enda val fólksins sem yfirleitt kýs hann og hana sem hæst og mest er talað um í andartakinu.  Þegar svo úrslitinn eru kunn er mest allt púður farið úr fregninni sem setti allt á annan endann og mönnum orðið slétt sama um hvað gerðist og hvernig úr spilist. 

Hraðinn á einu og öðru „æði“ sem sprettur fram er slíkur að engin mannlegur máttur er fær um að fylgja þeim öllum eftir.  Fólk í mesta lagi fær á sig vindhviðu, eða snert af henni, og þarf í versta falli að laga húfu eða hatt á höfðu sér sem eilítið skekktist er æðibunugangurinn valt yfir og var svo horfinn með sama og nýtt „æði“ í uppsiglingu. 

Hversdagslíf manneskja er umræðuefni dagsins og hefur svo sem lengi verið þó nái himinhæðum í dag vegna tækjanna sem í boði eru og notkunarinnar.   

Fyrir sjötíu árum ræddu menn ýmislegt sem ekki var hollt að ræða og betra að þegja um.  Samt er nokkur munur á í dag og þá því flestir sem stungu saman nefjum fyrir sjötíu árum með náungan sem sitt umræðuefni, hann hefur alltaf haft sitt vægi á umræðu slóð, létu sér nægja að tala um hann sín á milli en fóru ekki með neitt lengra á meðan meiri æra var í hávegum. 

Annað er í dag og gerist með tilkomu þessara Veraldarmiðla sem allir geta opnað og tjáð sig á.  Líklegt er að aldrei áður hafi verið eins mikið um skæl á opinberum vettvangi og í dag og með tilkomu hins mikla aðgengis fólks að miðlum án þess að það í öllum tilvikum geri sér grein fyrir að allt sem sagt er sé lesið af fleirum en mönnum grunar.  Mallað er fóður fyrir meðvirkni sem aldrei hefur verið jafn mikið til af í samfélaginu og nú og birtist oft í þessum „Stuðningsmanna grúppum“ sem skjótast upp undir eins og tár sést renna en engin samt spyr hví né reynir að grennslast fyrir um hvað skeði né á nokkurn hátt að komast að hinu sanna.  Orðin ein eru látin duga.  Oft töluð út af hefndarhug.  Hreinn skandall en er staðan í mörgum tilvikum.  Þetta heitir „Meðvirkni.“ 

Gott og göfugt er að styðja veikburða fólk.  En til að virkileg hjálp sé í þarf verkið að byggja á réttum grunni.  Að framkvæma öðruvísi byggir á meðvirkni sem of mikið er til af. 

Umræðuefni dagsins er venjulegt fólk gerandi venjuleg verk sem áður fyrr var gert í einrúmi eða með sínum nánustu en er á allra vitorði í dag.  Enda annað uppi á teningunum því allt er undir og allir að segja frá og búa til og skoða og á eftir birta heima í tölvunni sinni og á eftir á eigin svæðum Netsins og riststjórinn nafnhafi sjálfur með gagnrýnislaust leyfi til að birta hvaðeina sem hugnum dettur í hug.  Og gerir stundum fullur en inn á milli ófullur. 

Engin leið er til að stöðva aðgang fólks að Internetinu nema grípa til sömu aðgerða og sum kommaríki gera með allt sitt „á hreinu.“- Þeir einfaldlega taka upp úr vasa sínum snjallsíma sinn inn í opinberu og skotheldu drossíunum sínum, stimpla inn tiltekið númer og krefjast þess að parti Internetsins verði lokað „NÚNA“.  Við þessu verða menn og smella auðmjúkir rofanum upp.  Næst er almenningur ætlar að hella úr skálum reiði sinnar „á Netinu“- mætir þeim bókstafir sem saman mynda orðið „Error.“- Og veröldina gersamlega hrundi.  „Ekkert Internet“- segja þeir og byrja að skæla með gleðina rokna út um dyrnar.  Og meðvirknin segir:  „Agalegt“ og grætur með þeim sem horfir á sinn“Error“ og veröldina hrunda. „Stuðningsmannagrúppan“ mætti en breytti engu.  Enda sjálf á sama stað í meðvirkninni. 

 

 

 

 

2 janúar 2019

Misjöfn eru veðrin á Íslandi og fyrir ári gengum við um í grimmdarfrosti á þessu tíma að annað eins hefur maður ekki lifað og, að manni fannst, gilda fram á vor.  Svo kom sumarið sem maður gerði auðvitað ráð fyrir, sem svo sem bankaði á dyrnar, dagatalið sagði það alltént, en kom samt aldrei almennilega inn fyrir heldur var svona fyrir utan og með stórutá sína fyrir innan og vart meira og allt eftir dyntinn og dantinn og ber hag.   Sama gerðist er veturinn, einnig samkvæmt sama dagatali, átti að steðja inn að hann svo sem líka drap á dyr og náði að fella bæði gras vallarins og laufblöð trjánna af greinunum en kom samt ekki alveg inn og hékk svona í dyrunum með hvorki hita né kulda, rétt eins og sumarið. 

Og svo eru menn undrandi á að menn og konur viti ekki lengur sitt rjúkandi ráð né hvað sé í gangi og kenni menguninni af mannvöldum um allt heila klabbið og allskonar öðru sem sagt er stafa af verkum okkar mannanna sem skekkt hefur allt, og skattinn með, og hitt líka sem er okkur kært og er farið veg allrar veraldar að því er séð verður með sumarið úti og veturinn líka og Trump Bandaríkjaforseta afundinn sem vill ekki lengur vera memm í loftlagsmálum þó nokkur samstaða hafi náðst þarna í París sem engin þó veit hvernig á að framkvæma og því síður hvernig skuli efna.  Allt vetrinum að kenna og sumrinu sem aldrei komu og skildu okkur eftir út við gluggann í myrkrinu sem segir okkur að víst sé vetur með hitamælirinn á svipuðum stað hita megin við línuna og gilti á besta degi sumarsins.  Allt orðið jafnt í veðurfarlegu tilliti og við undrandi á að laufin skuli yfirleitt vera að hafa fyrir því að falla þetta af greinunum og til jarðar og grasið sem vel hefði getað dafnað og haldið sínum græna lit áfram þó komið sé nýtt ár og janúar rétt skriðinn inn fyrir þröskuld vorrann.  Allt Trump að kenna sem vildi ekki lengur vera memm á loftlagsráðstefnunni í París sem allir hinir segja um að sé svo merkilegt framtak en fæstir okkar skilja hví og hvað.....

Nýjustu fregnir herma að menn með svona skoðun og skop, skopleysi, beri að flytja út og gera með hraði en ekki inn. 

Ekkert alvarlegt.  Bara slakur Hafnarfjarðarbrandari.

Kveðja KRF.

 

 

 

 

1 janúar 2019

Líkt og

allir trúaðir vita er Kristi umhugað um manneskjur.  Hann hefur ekki bara umhyggjuna uppi heldur allt sem þarf til að menn upplifi þetta og gaf niður heila bók sem öll er full af aðferðum sem nota má og læra hvernig þetta skuli gert svo friður leiki um og ekki bara endrum og sinnum.  Að um svona lagað skuli þurfa að tala og tjá sig er af augljósri ástæðu.  Fólki gengur verkið ekki sérlega vel og þarf að hafa fyrir því og gera margt til að friður komi og ílengist.  Hver sé besti kosturinn til að hann tjaldi hjá okkur er ekki gott að segja en ljóst að til eru nokkrir:

Í 1Tímóteusarbréfi 6. 6-10.  Já, trúin samfara nægjusemi er mikill gróðavegur. 7 Því að ekkert höfum við inn í heiminn flutt og ekki getum við heldur flutt neitt út þaðan.  Ef við höfum fæði og klæði þá látum okkur það nægja.  En þeir sem ríkir vilja verða falla í freistni og lenda í snöru alls kyns óviturlegra og skaðlegra fýsna er sökkva mönnunum niður í tortímingu og glötun.  Fégirndin er rót alls ills. Við þá fíkn hafa nokkrir villst frá trúnni og valdið sjálfum sér mörgum harmkvælum.“-

Bent er á nægjusemi.  Nægjusamur veit hvað hér sé verið að tala um.  Ákveðin friður kemur inn með henni.  Rækti menn hana veður þetta samfélag við nægjusemina fólki afskaplega kært.  Nægjusemi er kostur sem skrælir ekki bein né gefur af sér endalausan áhyggjusvip af jafnvel minnsta tilefni heldur færir ró sem allir menn vildu hjá sér hafa en fáir búa við, lifa og eiga.  Þetta nægjusama fólk er ekki kærulaust með eitt né neitt hjá sér né fólk sem lifir í annarlegum heimi og neiti staðreyndum, heldur vakandi fólk fyrir mörgu en lætur ekki allt sem gerist trufla sig né setja úr jafnvægi að allt neikvætt í kring, er vissulega þarna, fari í gang eins má búast við að gerist hjá fólki með enga festu í sínu lífi sem einhvervegin bara hrekkst milli staða sem svo lítið þarf til hjá að hugsanir á borð við þessar vakni:  „Ég á ekki.  Ég hef ekki.  Alltaf ég.“-af þankanum um að skorta.  Þetta fólk hefur augljóslega ekki tamist við nægjusemi því að nægjusemin tekur ekki svona til máls heldur:  „Mér nægir það sem í kringum mig er.“- og er sem sjá má svolítið annar þanki.  Á hvorum staðnum erum við? 

Eitt af því sem vill rugla marga í ríminu eru hugsanir og þanki um peninga, jafn valtir og þeir nú eru.  Bankahrunið sýndi okkur allt um fallvalt leik fjárins og hvað geti skeð setjum við of mikið traust á það.  Einn morguninn vöknuðu margir menn upp við þann draum og martröð að hafa misst talsvert af eigum sínum.  Og engin vissi hvert.  Þetta olli m þvílíkum hugsunum að annað eins hefur ekki gerst.  Veðjað var á rangan hest sem skilaði sínu fólki þessum ávexti og birtist með því að velta sjálfur um koll er allir gerðu ráð fyrir að vera komnir með eitthvað upp í hendurnar til framtíðar.  Annað kom í ljós, eins og Biblían hafði þegar bent sínu fólki á og kallar „Fégirnd“ og sannaði enn og aftur að hafa haft rétt fyrir sér hvað geti gerst hjá fólki sem fer ekki eftir Orðunum sem Biblía talar heldur eigin hyggjuviti.  Og hverju er um að kenna? 

Girnd í hverskonar formi er engum manni góður vegvísir og alveg sama hvað menn vilji um mál segja.  Girnd er varasöm og afvegaleiðandi afl sem mörgum hefur gert skráveifu.  Girnd og nægjusemi fá ekki gengið saman.  Eðlileg ávöxtun fjár er annað sem og tekjur af henni.  Girnd er löstur.  Öndvert við nægjusemi sem er kostur:

„1Tímóteusarbréfi 6. 17-19.  Vara ríkismenn þessarar aldar við að hreykja sér og treysta fallvöltum auði, bjóð þeim heldur að treysta Guði sem lætur okkur allt ríkulega í té sem við þörfnumst.  Bjóð þeim að gera gott, vera ríkir að góðum verkum, örlátir, fúsir að miðla öðrum, með því safna þeir handa sjálfum sér fjársjóði sem er góð undirstaða til hins ókomna og munu geta höndlað hið sanna líf.“- Gott ár framundan.  Jesús lifir!  Amen.